Sevinç kursakta kalır elbet. Bu bende tam anlamıyla alışkanlık olmuştu. “Ben dostlarımı yarı yolda bırakmam Hayat” dediği zaman başımı salladım, sustum. Yapmacık bir gülümse taktım yüzüme. Yüreğimde davullar çalınıyordu. Sanki biri bana hatırlatıyordu kim olduğumu.
“Gelecek misin benimle annemi babamdan gizli başka bir yere götürdüm artık o okul benim” dedi kendinden emin bir tavırla. “Sana gülenlerin canına okuyacağım Hayat gelmezsen göremezsin”
“Gelsem ne değişecek” dedim sesim titredi.
“En azından yatakhanede uyursun” biliyordu benim nerede yattığımı biliyordu. Onu beklediğimi de biliyor muydu peki. “Sen benim tek arkadaşımsın” tek arkadaşımsın demişti. Benden başka güveneceği kimsesi yoktu. O zaman gitmem mi lazımdı.
“Bursum yandı” dedim ona bakarak. Gülümsedi.
“Veliaht yanınd
