Kiraz
Şirketin kapısının önünde kendime sövüyordum. Anneme sövüyordum. Bu hayata sövüyordum. Küfür etmek alışkanlığım değildi ama annem beni buna zorluyordu.
Saat sekize geliyordu. Biraz erken gelmiştim. Taksiden indim ama hala şirketin içine giremedim. Kapının önünde bekliyordum. Kaç kere geri gitmeyi düşündüm. Aklıma hep annemin o sözü geldi. O çocuğa borcumuz var, haklıydı. Mert'e bunu borçluydum. Yaşananlarda benim de payım vardı. Ömer'i ya da annesini suçlamıyordum. Yaptığım şeyin sorumluluğunu almak ağır geliyordu sadece.
Kapının önünde durup kendime bir söz verdim. Ömer bir enkaza dönüşmüştü. Ben onu kaldırıp öyle gidecektim bu şehirden. Hiçbir şey beni bu kararımdan vazgeçiremezdi. Bunu Mert'e, oğluma ve kendime borçluydum. Kabul etmek üstümdeki yükleri bir nebze hafifletmişti
