Kaçış imkânsızdı; etrafımızda ne bir yol ayrımı vardı ne de yardım çağırabileceğim bir yer. Kalbim göğsümden fırlayacakmış gibi atıyordu, sanki bedenimden çıkıp kurtulmak istercesine çırpınıyordu. Bu kadar çaresiz hissettiğimi hiç hatırlamıyorum.
Şoförün yüzüne baktığımda ifadesizdi; hiçbir duygu belirtisi yoktu. Yanımda oturan o adam ise daha da korkutucuydu. Sessizliğiyle adeta nefesimi kesiyor, varlığıyla bile beni bir girdabın içine çekiyordu. Onun ne yapacağını, nereye gittiğimizi bilmemek, beni en çok yaralayan şeydi. Kendi hayatım üzerindeki kontrolü tamamen yitirmiş, bir kukla gibi onların insafına kalmıştım.
Kollarımda hâlâ hissediyordum; az önce kolumu sıkarken verdiği acı, tırnaklarının tenime bıraktığı izler... İçimdeki bir ses, her şeyin bittiğini fısıldıyordu. Tufan’ın
