* * *
Karakolun soğuk ve kasvetli havasından çıkar çıkmaz, Tufan ile birlikte arabaya bindik. Dışarısı karanlık ve yoğun kar taneleri usulca süzülüyordu. Arabanın içi sessizdi, yalnızca motorun hafif uğultusu ve dışarıdaki rüzgarın camlara vurması duyuluyordu. Gözlerimi dışarıya diktim, ama gördüğüm hiçbir şey anlam ifade etmiyordu. Zihnim Yaman’ın ürkütücü bakışlarına takılı kalmıştı. Onun o soğukkanlı hali, maskeli adamla ilgili şüphelerimi iyice körüklemişti. Bu düşünceler, içimde giderek büyüyen bir korkuya dönüşüyordu.
Tufan, bir süre sessiz kaldı, ama sonra yan gözle bana bakarak sessizliği bozdu.
"Hande, bir şey var. Söylesene... Ne oldu?" diye sordu, sesi sakin ama bir o kadar da meraklıydı.
Başımı çevirdim, ona baktım, ama kelimeler boğazımda düğümlenmiş gibiydi. Ne diyecek
