* * *
Arabada sıkışmış bir halde, hızla giden Tufan’ın yanındaydım. Kalbim yerinden çıkacak gibi atıyor, her nefesimde bir sonraki saniyenin ne getireceğini bilememenin korkusuyla boğuluyordum. Kemerime sımsıkı tutunmuş, etrafa bakıyordum, ama yol tamamen ıssızdı. Aklımda tek bir düşünce vardı: Buradan bir şekilde kurtulmam gerekiyordu. Ancak Tufan’ın yüzündeki kararlılık ve arabayı kullanış biçimi, bu işin hiç de kolay olmayacağını gösteriyordu.
“Bu şekilde hiçbir yere varamayacaksın, Tufan!” diye bağırdım. Sesim, içinde titreyen bir meydan okuma taşıyordu, ama onun üzerinde hiçbir etkisi olmadı.
Tufan gözlerini bir an olsun yoldan ayırmadan konuştu. “Varacağımız yer belli, Hande. Burası seni kimsenin bulamayacağı bir yer olacak. Ve orada, sana her şeyi anlatacağım. Seni neden seçtiğim
