* * *
Geceyi Tufan’ın kollarında uyuyarak geçirmiştim. Gözlerimi kapadım, ama içimdeki öfke ne kadar dinlensem de azalmadı. O kadının, Pelin’in, annemi öldürttüğüne inanamıyordum. Ne kadar huzurlu olmayı denesem de, sabah her şey olduğu gibi yerli yerindeydi. O öfke, bir canavar gibi içimde kıpırdanıyordu.
Gözlerimi araladım ve başımı yastıktan kaldırırken Tufan’ın huzurlu nefes alışını duydum. Onunla uyumak, güven içinde hissetmek güzel bir şeydi, ama Pelin’in ne yaptığı, neyi planladığı ve anneme ne yaptığını düşünmek… bu güzellikleri neredeyse yok ediyordu.
Bir süre, o sakin yatışını izledim. Onun yanında, korunaklı hissediyordum, ama Pelin’in, anneme yaşattığı acı düşüncesi, her şeyi bir anda sarsıyordu. Yavaşça telefonumu elime aldım. Pelin’in mesajını bir an için gözümde canlandı
