* * *
Gözümün önünde, rızam olmadan yapılacak olan nişanımın konuşmaları sürdürülürken kendimi ağlamamak için zor tutuyordum. Parmaklarımla oynuyor, tırnağımdaki ojeyi kazıyor, başımı önüme eğmiş kurbanlık bir kuzu gibi bekliyordum.
Beni dinlemiyorlar da belki, ama Tufan itiraz etse belki dinleyebilirlerdi. Dönüp yine ona baktım. Ama o da sessizce ailelerimizin konuşmalarını dinliyordu. Neden itiraz etmiyordu ki? Neden sevmediği, tanımadığı bir kızla evlenmek istiyordu? Aklım almıyordu; kim böyle bir şey isterdi ki? Erkek veya kadın fark etmez, bu bana çok saçma geliyordu. Ben, mesela, asla âşık olmadığım bir adamla evlenmezdim. Yani evlenmeyecek, öyle düşünmüş, öyle karar vermiştim; ama hayat her zaman istediğimiz gibi gitmiyor. Biz plan yaparken başımızdan çok başka şeyler geçebiliyor.
