* * * * *
Canım Yanıyordu.
Her şey benim yüzümden olmuştu ve zamanı geriye alamazdım. Annemin ilk defa bu kadar üzgün olduğunu görüyordum. Normalde gurursuz olduğunu düşündüğüm ve bunu belli etmekten çekinmediğim annemin şimdi gururu sızlıyordu. Hatta diyebilirim ki, ilk defa bu kadar gururlu davranmıştı. Kapıyı Mücella Hanım’ın suratına çarpıvermişti, tam da benim yapmak istediğim gibi. Ancak bu yaptığı şeyin bedelini nasıl ödeyeceğini o da biliyordu, ben de.
Kalkıp gizlice odama çıkmak istiyordum ki annem, babama telefon açınca durup dinledim. Ne diyeceğini merak ediyordum. Telefonu açar açmaz ağlamaya devam ederek, “Çabuk eve gel! Çok kötü, çok çok kötü şeyler oldu. Soykanlar nişanı attılar! Ne yapacağımı bilmiyorum, lütfen eve gel, konuşalım. Tamam, tamam bekliyorum,” dedi ve telefo
