* * *
Yatağın ucunda öylece oturmuş, çaresizce makus talihimin ilerleyişini seyrediyordum. Birden sesler gelmeye başladı. Bakışlarımı kapıya çevirdim. Az sonra adım sesleri odamın önünde durdu ve kapının kilidi açıldığında, hemen yataktan çıkıp ayağa kalktım. Kapı açıldı; önce annem, daha sonra da Tufan içeriye girip kapıyı kapattı.
Tufan ile konuşmaya hiç niyetim yoktu. Bu yüzden bakışlarımı anneme çevirip bir daha da ona bakmadım. Ne yaptığını, ne düşündüğünü, ne konuşacağını hiç umursamıyordum.
“Ne yaptınız siz dün gece? Neredeydiniz çabuk konuşun!" Dedi annem. Buna Tufan’ın cevap vermesini bekledim, çünkü tüm suç ondaydı ve beni oraya zorla götürdüğünü kabul etmesi gerekiyordu.
“Anne, düşündüğün gibi bir şey olmadı,” dedi. “Emin ol, olmadı.”
Annem, bakışlarını Tufan’a çevi
