บานประตูไม้เนื้อแข็งของห้องมาสเตอร์เบดรูมภายในคอนโดหรูถูกเตะปิดลงด้วยฝีเท้าของร่างสูงใหญ่ ก่อนที่เสียงล็อกอัตโนมัติจะดัง กริ๊ก เป็นสัญญาณตัดขาดโลกภายนอกและแสงสีของกรุงเทพมหานครออกไปอย่างสมบูรณ์
กฤษณะอุ้มร่างบางของรวินท์นิภาที่ยังคงอยู่ในชุดเดรสสีน้ำเงินกรมท่าเข้ามาภายในห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง และแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกบานกว้างสูงจรดเพดาน เขาวางร่างของเธอลงบนเตียงคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนผ้าไหมสีเทาเงินอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอเป็นประติมากรรมชิ้นเอกที่แสนเปราะบาง
เตียงนุ่มยวบลงตามน้ำหนักตัวของหญิงสาว เอ๋ยช้อนตามองชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง กฤษณะในชุดสูทสีเทาชาร์โคลที่ปลดเนคไทออกแล้วดูหล่อเหลาและทรงเสน่ห์จนลมหายใจของเธอสะดุด เขาไม่ได้รีบร้อนจาบจ้วงเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับยืนนิ่ง ทอดสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรักและความหลงใหลมองลงมาที่เธออย่างลึกซึ้ง
"พี่ไม้
