บรรยากาศหน้าตึกคณะบริหารดูเคร่งขรึมขึ้นถนัดตา เมื่อรถยุโรปคันหรูจอดเทียบท่าพร้อมกับร่างสูงสง่าของตุลย์ ที่ยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์พี่ชายคนโต
วันนี้พ่อกับแม่ของทั้งคู่เพิ่งบินกลับจากการดูงานที่ต่างประเทศ เลยมีคำสั่งเรียกลูกๆ กลับไปทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันที่บ้านใหญ่
ขนมผิงที่เพิ่งเดินลงมาจากตึกพร้อมกับแยมและน้ำ เมื่อเห็นว่าใครมารอรับอยู่ เธอก็รีบปั้นหน้ายิ้มกว้าง ส่งเสียงเจื้อยแจ้วมาแต่ไกลเพื่อหวังจะกลบเกลื่อนความผิดที่ติดตัวอยู่
“เฮียตุลย์ มารอนานหรือยังคะ?”
คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริงออดอ้อนเต็มที่ ตามแบบฉบับน้องสาวตัวน้อย “ไม่นาน... ป๊ากับม๊าถึงบ้านแล้ว ท่านเลยสั่งให้เฮียมารับเรากลับบ้านใหญ่คืนนี้”
ตุลย์ปรายตามองน้องสาวอย่างจับผิด สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่แสนจะดื้อรัน ว่ามีอะไรปิดบังเขาหรือเปล่า
“แล้วนี่...หายปวดหัวแล้วเหรอ?”
คนพี่เลิก
