ตั้งแต่เพลิงกดตัดสายทิ้งไปดื้อๆ เมื่อช่วงเช้า โลกสดใสของขนมผิงก็คล้ายจะหยุดหมุนลงไปเสียเฉยๆ สมาธิที่เคยมีต่อเนื้อหาบทเรียนอันแสนเคร่งเครียดปลิวหายไปในอากาศ คนตัวเล็กนั่งกอดอกจ้องมองหน้าจอสี่เหลี่ยมที่เงียบกริบ ราวกับไร้สัญญาณ ท่ามกลางเสียงบรรยายของอาจารย์หน้าห้อง ที่ไม่ได้เข้าโสตประสาทเธอเลยสักนิด
เขานิ่งเกินไปจนน่ากลัว ปกติเฮียเพลิงไม่ใช่คนที่จะเงียบหายไปแบบนี้ อย่างน้อยๆ เขาต้องส่งไลน์มาจิก หรือสั่งลูกน้องให้มาคอยสอดส่องเธอที่คณะ แต่นี่กลับไร้วี่แวว แม้แต่ข้อความเดียวก็ไม่มีส่งมา
“ชิ! ตัวก็โต ทำไมขี้ใจน้อยจัง”
ขนมผิงพึมพำกับตัวเองด้วยความขัดใจพลางทำหน้ายู่ใส่หน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิท เธอเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดปลดล็อคหน้าจอเพื่อเข้าหน้าแชทซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังลึกๆ ว่าจะมีจุดสีเขียวหรือข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาให้ใจชื้น แต่ทว่าข้อความล่าสุดก็ยังคงเป็นของเมื่อว
