เพลิงชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นตรงหน้าขนมผิง ดวงตาคมกริก แฝงไปด้วยพลังงานบางอย่าง ที่น่ากลัวยิ่งกว่าตอนเขาตะคอกเสียอีก
“เฮีย…คือผิงอธิบายได้นะคะ”
ขนมผิงหน้าซีดเผือด พยายามจะขยับตัวลงจากโต๊ะเพื่อก้าวลงไปหาเขา ทว่าเพลิงกลับถอยหลังห่างออก จนคนตัวเล็กรู้สึกใจหาย กลิ่นสบู่หลังอาบน้ำที่เคยหอมชื่นใจ บัดนี้กลับดูอันตรายเหมือนกลิ่นดินปืนก่อนเกิดสงคราม
“อธิบาย? อธิบายว่าหนูยอมกล้ำกลืนฝืนทนมาง้อเฮียแทบตายในห้องนี้ เพื่อให้เฮียตายใจ แล้วจะได้ไปกับไอ้เหี้ยนั้นงั้นเหรอผิง” เพลิงขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดด้วยความโกรธที่ถูกหลอกลวงปนผิดหวัง
“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! ผิงแค่อยากไปทำ...”
“พรึบ!”
ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดจบ เพลิงก็ยื่นใบสมัครค่ายคืนให้เธอ แววตาที่เคยเต็มไปด้วยอารมณ์รักเมื่อครู่ ทว่าตอนนี้เหลือเพียงความเฉยชาจนน่าใจหาย มือหนาที่เคยลูบไล้เธออย่างโหยหา กลับกลายเป็นแข็งทื่
