“อ๋อ…น้องสาวไอ้ตุลย์ครับคุณแพร”
เพลิงชะงักไปเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยออกไปเสียงเรียบ เขาพยายามรักษาท่าทางให้นิ่งเฉยที่สุดราวกับไม่ได้คิดอะไร ทว่าคำพูดสั้น ๆ ที่แสนห่างเหินนั้นกลับทำให้คนตัวเล็กสั่นสะท้านไปทั้งใจ ขนมผิงรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับในงานเลี้ยง
คำว่า ‘น้องสาว’ ที่เขาใช้เรียกเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในวินาทีนี้ มันย้ำเตือนสถานะที่แท้จริงว่าเธอก็เป็นได้แค่นั้น
ผิงพยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้วางลงบนหน้าตัก เธอรักษาสีหน้าและแววตาได้อย่างดีเยี่ยมสมกับเป็นลูกหนูที่ถูกฝึกมาอย่างดี แต่ในใจกลับพังยับเยินไม่มีชิ้นดี คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มหวานที่ไปไม่ถึงดวงตา
“พี่เต้คะ ไปหาอะไรดื่มที่บาร์ตรงโน้นกันไหมคะ” ขนมผิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธออยากจะออกไปจากสมรภูมิแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่น้ำตาแห่งความน้อยใจจะไหลร
