รถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวออกจากอาณาเขตคฤหาสน์ตระกูลเลิศวิริยะเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ทันทีที่เลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นรองที่สองข้างทางเต็มไปด้วยแมกไม้ครึ้มและไร้ผู้คน เพลิงก็เหยียบเบรกกะทันหันจนยางรถบดกับถนนส่งเสียงเอี๊ยดดังสนั่น ร่างเล็กของขนมผิงถลาไปข้างหน้าตามแรงเหวี่ยงดีที่สายเข็มขัดนิรภัยช่วยรั้งไว้
“เฮียเพลิง! จอดรถทำไมคะ ผิงจะรีบไปเรียน!” ขนมผิงตวาดแหวใส่คนตัวโต หัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนกเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่จ้องมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
“หึ! รีบไปเรียน หรือรีบไปหาไอ้หน้าอ่อนนั่น!” เพลิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงของเขาต่ำพร่าและเต็มไปด้วยรังสีคุกคาม “แกล้งเมินสายเฮีย แกล้งไม่อ่านไลน์เฮียทั้งคืน หนูคิดว่าเฮียจะปล่อยให้หนูเดินยิ้มร่าเข้ามหา’ลัยไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอผิง?”
“ผิงไม่ได้แกล้ง! ผิงก็แค่...อยากอยู่กับป๊ากับม๊า เฮียจะอะไรนักหนาคะ!”
“อะไรนักหนางั้นเหรอ?” เพลิงทวนคำด้วยน้ำเสียงเ
