แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านม่านเข้ามา ทำเอาคนบนเตียงต้องหยีตา ขนมผิงขยับกายเล็กน้อยก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความรู้สึกระบมไปทั้งร่าง กับบทลงโทษที่แสนป่าเถื่อนตลอดหลายวันที่ผ่าน ราวกับว่าวันนี้เป็นวันแรกที่คนตัวเล็กได้นอนหลับเต็มอิ่มจริงๆ เสียที
ร่างเล็กพยายามยันตัวขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตาหาคนใจร้ายด้วยความหวังลึกๆ ว่าเขาจะกลับมานอนกอดเธอ หลังจากออกไปหาเพื่อนๆ เมื่อคืน ทว่าพื้นที่ข้างกายที่ควรจะมีความร้อนระอุจากคนตัวโตกลับว่างเปล่า ขนมผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกโหวงในอกพุ่งเข้ามาจู่โจมอย่างบอกไม่ถูก เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กดูว่าเขาหายไปไหน ก่อนจะเห็นการแจ้งเตือนจากชื่อที่เธอเมมไว้ชัดเจน...
“คนใจร้าย”
“คืนนี้เฮียไม่ได้เข้าไปนะ มีประชุมเช้า ทานยาและพักผ่อนซะ อย่าดื้อ! เย็นนี้เจอกันที่งาน เฮียเตรียมชุดไว้ให้แล้ว”
“ใครอยากให้มา ชิ! แถมเผด็จการไม่มีใครเกิน!”
คนตัวเล็กพึมพำด้วยความหมั่นไส้ พล
