ผิงสยบเพลิง

EP.4 ลืมๆ มันไป

แสงแดดในช่วงสายที่สาดผ่านรอยแยกของม่านราคาแพงภายในห้องสวีท เพลิงขยับเปลือกตาขึ้นอย่างหนักอึ้ง ความทรงจำเกี่ยวกับบทรักอันเร่าร้อนเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ม้วนเดิมที่ฉายซ้ำ สัมผัสนุ่มละมุนและกลิ่นหอมกรุ่นของสาวน้อยยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก

เขาวาดวงแขนแกร่งไปด้านข้างหวังจะรวบกอดร่างบอบบางเข้ามาไว้ในอ้อมอก แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชืดของที่นอนที่ไร้เงาของคนตัวเล็ก

"ผิง!"

เพลิงเด้งตัวขึ้นนั่งบนเตียงกว้างทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่เงียบสงัด เสื้อผ้าที่เคยถูกกระชากทิ้งกระจัดกระจายเมื่อคืนถูกเก็บไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรอยยับย่นบนผ้าปูที่นอนและรอยเลือดจาง ๆ ที่เป็นหลักฐานยืนยันว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

"แม่งเอ๊ย! หายไปไหนวะ"

ความเดือดดาลลุกโชนขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ เพลิงรู้สึกหน้าชาอย่างบอกไม่ถูกที่ตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองถูกทิ้งไว้ในห้องเพียงลำพัง ทั้งที่เป็นคนออกปากเตือนเธอเองแท้ ๆ ว่าครั้งเดียวพอ และอย่าได้เรียกร้องอะไร แต่พอเธอทำตามที่พูดจริงๆ ทำไมเขากลับรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะอาละวาดใส่ใครสักคนให้พังกันไปข้าง

แต่ทว่า ในขณะที่อารมณ์กำลังพลุ่งพล่าน อีกเสียงหนึ่งในหัวที่พยายามยื้อสติก็ประท้วงขึ้นมา

“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอวะเพลิง ที่ยัยตัวเล็กนั่นหายไป”

เขาขยี้ผมตัวเองอย่างบ้าคลั่งพลางนึกถึงใบหน้าสวยที่เขาเริ่มจะหลงใหล การที่เธอจากไปเงียบๆ โดยไม่เรียกร้องอะไร มันคือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับความสัมพันธ์ที่ผิดที่ผิดทางนี้แล้ว

ทว่าสายตาที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดกลับเหลือบไปเห็นซองฟอยล์สีทอง ที่ถูกแกะทิ้งไว้ข้างเตียง สัมผัสที่โหยหาและความคับแน่นที่แสนหอมหวานยังคงเด่นชัดจนเขาต้องขบกรามแน่น ทั้งที่ปากบอกว่าพอ แต่ใจกลับสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คิดจะหนีเฮียไปแบบนี้เหรอผิง อย่าหวังเลย”

เพลิงขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาคำรามเสียงต่ำพลางสลัดความคิดสับสนทิ้งไป แต่มันกลับยิ่งไม่คิดยิ่งโหยหาปรารถนาที่จะอยากเจอมากยิ่งขึ้น

เพลิงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะต่อสายหาลูกน้องคนสนิททันที น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความเดือดดาลที่พร้อมจะปะทุ

“ไปสืบมาว่าตอนนี้ผิงอยู่ที่ไหน ที่มหาลัยหรือที่บ้าน แล้วส่งคนไปเฝ้าไว้ อย่าให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว!”

เพลิงกดวางสายทันที เขาไม่แม้แต่จะเสียเวลาฟังเสียงคัดค้านในหัวที่พยายามท้วงติงเรื่องความเหมาะสม เพราะในเวลานี้คนตัวโตกำลังใช้ความรู้สึกนำทางไปไกลเกินกว่าจะหยุดยั้งได้ หัวใจของเขาเดือดพล่านด้วยความหวงก้างและความกระหายอยากครอบครองยัยตัวแสบที่บังอาจทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง

-มหาวิทยาลัยชื่อดัง-

“ผิง! ทางนี้ยัยคุณหนู” แยมเพื่อนสาวไฮโซสายปาร์ตี้กวักมือเรียกพลางส่งยิ้มอย่างมีนัย ทันทีที่เห็นเพื่อนรักเดินเข้ามาในคณะด้วยท่าทางแปลกๆ

ขนมผิงพยายามเดินให้เป็นปกติที่สุด แต่ความเจ็บช้ำที่ใจกลางสาวจากบทรักที่ดุเดือดเมื่อคืนนี้ กลับทำให้เธอต้องก้าวเดินอย่างเก้ๆ กังๆ จนน้ำเพื่อนซี้อีกคนแอบหรี่ตามองลอดกรอบแว่นอย่างจับผิดตั้งแต่หัวจรดเท้า

“แกหายไปไหนมาทั้งคืนยัยผิง เฮียตุลย์โทรหาพวกฉันจนสายแทบจะไหม้ ดีนะที่ยัยน้ำแต่งเรื่องช่วยแกไว้ทัน” แยมเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย แต่ทว่าคำถามเก่ายังไม่ได้คำตอบ คำถามใหม่ก็ตามมาทันที

“ฉันเห็นแกเดินตามเฮียเพลิงออกไป อย่าบอกนะว่าแกกับเฮียเพลิง…?” แยมลดเสียงลงกระซิบพลางสำรวจใบหน้าเพื่อนรักที่ดูอิ่มเอมผิดปกติ ท่าทางลนลานกับการดึงปกเสื้อขึ้นมาปิดต้นคอนั้นช่างดูมีพิรุธเหลือเกิน

ขนมผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าขาวเนียนแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู เธอรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์ที่จะปิดบังเพื่อนสนิททั้งสองคน เพราะแยมกับน้ำต่างก็รู้ดีว่าเธอแอบรักเพลิงมาตั้งแต่นานแล้ว

“อืม” ผิงสารภาพออกไปเพียงสั้นๆ ทว่าเพื่อนทั้งสองต่างเข้าใจทุกอย่างโดยไม่ต้องขยายความอะไรเพิ่มเติม

“แกบ้าไปแล้วเหรอผิง! นั่นเฮียเพลิงนะ แบดบอยตัวพ่อขนาดนั้น” แยมโพล่งขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ถึงแม้จะรู้ว่าขนมผิงหลงรักเพื่อนพี่ชายมานานแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้ามอบทั้งตัวและหัวใจให้ผู้ชายที่อันตรายอย่างนั้น

“ฉันยอม ฉันไม่อยากเห็นเฮียต้องทรมานเพราะฤทธิ์ยา และฉันเองก็รักเฮียเขามาตลอด พวกแกก็รู้” ขนมผิงพยักหน้ายอมรับช้าๆ ดวงตาคู่โตสั่นไหวเมื่อนึกถึงรสสัมผัสอันเร่าร้อนที่เพลิงฝากไว้

“รักน่ะรู้ แต่แกก็น่าจะรู้ว่าเฮียเพลิงเจ้าชู้แค่ไหน ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าซะขนาดนั้น ถ้าเฮียตุลย์รู้เข้า มีหวังมหาลัยแตกแน่” น้ำพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมตามสไตล์คนรู้ลึกรู้จริง “แล้วหลังจากนี้แกจะทำยังไงต่อไป?”

“ก็คงลืมๆ มันไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ผิงเม้มปากแน่น แม้ในใจจะรู้ดีว่าการลืมเพลิงนั้นยากยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เพราะถ้าหากเธอลืมได้ เรื่องเมื่อคืนมันก็คงไม่เลยเถิดไปไกลขนาดนี้

“ยัยผิงนะยัยผิง” น้ำเอ่ยขึ้นพลางขยับเข้าไปกอดเพื่อนอย่างปลอบประโลม “ไม่เป็นไรแก แค่ครั้งเดียว ลืมๆ มันไป”

“เออแก! ไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยววันนี้ฉันจะพาไปคลายเครียด เมาให้มันลืมความเจ็บไปเลย” แยมเอ่ยขึ้นพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรจองโต๊ะร้านประจำทันที หวังจะให้แอลกอฮอล์ช่วยชะล้างความเศร้าในดวงตาของเพื่อนรักให้จางหายไป

ขนมผิงทำได้เพียงพยักหน้ารับ โดยเธอไม่รู้เลยว่าความตั้งใจที่จะลืมนั้นกำลังจะถูกท้าทาย

เพราะในขณะที่แยมกำลังจองโต๊ะอยู่ ก็มีสายตาคู่หนึ่งจากรถซุปเปอร์คาร์สีดำสนิทที่จอดซุ่มอยู่ไม่ไกล กำลังจับจ้องมาที่คนตัวเล็กอย่างดุดัน พร้อมแววตาที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างปิดไม่มิด!