Günümüz
Hiçbir şey sonsuza dek sürmezdi.
Mutluluklar. Hüzünler. Ayrılıklar.
Benim için sonsuza kadar sürebilecek tek şey acılardı. Acılarım bu dünyada verdiği azabı ölümden sonraki diğer hayatta da ruhuma azap vermeye devam edecekti. Bu geceden sonra sonsuz acıya emindim. Benim masalımda mutlu sona yada sonsuzluğa yer yoktu. Nereye gittiğimi bilmeden koşmuş asansöre binip en aşağı kata inene kadar kendimi toparlamaya çalışmıştım. En sonunda telefonumla annemi arayıp bir an önce burdan gitmek istediğimi söylemişti.. Sanırım Sharon Øuuen ilk kez sözümü dinleyip şoförü çağırtmış ve beni kaldığımız otele bırakmasını emretmişti. Personel sayesinde otelin otoparkına gelmiş, otele geldiğimiz arabayı arıyordum. Şoförü bekleyecek kadar sabırlı değildim. Tüm bu olanlar, yaşadıklarım..
Zihnim ala
