Gülendam Kayaoğlu
“Gitme! Kal...” diyip elini tuttum. Kemalin bakışları anında kararırken heyecandan neredeyse kalbim yerinden çıkacaktı. Yüksek sesle yutkunup titreyen göz bebeklerimle cevap vermesini bekledim. Vücudunu tamamen bana çevirdi ve elimi sıkıca kavrayıp “Neden?” diye sordu.
Ama o ses tonu...çok farklıydı. Arzulu bakışlarından mı kaynaklanıyordu bilmiyorum ama kendimi içine çekiliyormuş gibi hissediyordum. Sorusuna cevap bekleyen hali ile kelimeleri ağzımdan duymak ister gibiydi.
Ama ona ne cavap vermeliydim? Kızgındım! Hemde çok...Ama abimin kazasından sonra bazı şeyleri ertelememenin önemini daha da iyi kavramıştım. Ya benimde hislerim Nazlının ki gibi yarım kalırsa korkusu bütün benliğimi sarıp sarmalamıştı.
Kemali seviyordum. Hemde çok. Neden aramızda gerçek bir karı ko
