Nazlı Kayaoğlu
Gözlerimi açmakta zorlanıyordum. Yumuşak bir yerde yattığım çok belliydi, az önce gördüklerim gözümün önünden gitmiyordu. Gerçek miydi? Olmamalı değil mi? Benim kocam...Baran’ım...sevdiğim...bunu bana yapmazdı!
Onun Hindistan cevizydim ben. Karısı, Nazlısıydım ben. Yapmazdı değil mi? Yapmamlıydı!
Uyansamda gözlerimi açamıyordum, göz yaşlarım yanaklarımdan süzülüp kulağıma geliyordu. Elim karnıma gitti. Bebeğim... Baran....
Gözlerimi hızlıca açtım ve doğruldum. Başım dönünce komidine tutundum, yatağa tekar oturdum. Gözlerimden akan yaşlara engel olamıyordum. Buğulu gözlerle etrafa baktım. kendi odamızdaydım.
Peki Baran neredeydi? Elimde yavrumun fotoğrafı vardı. Acaba görmüş müydü? Kalbim acıyla kasıldı. Eğer gördüklerim bir kabus değilse ve gerçekten bana bunu yaptıysa
