"Francis..."
"Marcus..."
Pareho kaming natigilan nang halos sabay naming banggitin ang pangalan ng isa't isa. Halos sabay din kaming napayuko. Sa akin ay dahil sa hiyang lumukob sa aking pagkatao dahil isa-isang bumalik sa akin ang mga alaalang masasakit. Lahat ng ginawa ko sa kanya noong mga panahong nawala ang aking alaala ay nagdaan sa aking isipan: kung gaano ko sya itinaboy at sinaktan. Kung paano ko yinurakan ang aming pagsasama bilang mag-asawa. Kung gaano halos isuka ko ang pangalan nya. Ang pambabalewala ko sa kanyang damdamin. Ang kawalan ng respeto ko sa kanya bilang tao.
Nakakahiya.
Kasumpa-sumpa ang aking mga ginawa.
Halos wala na akong mukhang maihaharap sa kanya.
Ngunit gusto ko pa ring sumubok. Gusto ko pa ring umasa. Alam kong magiging mahirap na muling ibalik ang da
