“เจ็บไหม” นาวาเงยหน้าถาม มือก็บรรจงทำแผลให้เธออย่างเบามือ
“ไม่เจ็บเลยค่ะ...” ธารายิ้มกว้างแล้วตอบกลับไป
พร้อมกลับปรายตาไปมองพี่ชายที่เอาแต่มองนาวานิ่ง ฮั่นแหนะ เห็นถึงความอ่อนโยนของนาน่าล่ะสิ กรี๊ด น่ารักไม่ไหวแล้ว เมื่อเห็นเช่นนั้นก็อดที่จะเก็บมาเพ้อไม่ได้อีกเช่นเคย
“ว้า...พรุ่งนี้ก็ต้องกลับแล้ว...เวลาแห่งความสุขผ่านไปไวจังเลยนะคะ...”
“ถ้าอยากมาอีกก็ต้องตั้งใจเรียนรู้ไหม”
“สัญญาแล้วน้า...ว่าจะพาธารามาอีก...” ว่าแล้วก็ยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าพี่ชาย
หมับ!!
“อื้ม...สัญญา...แต่ถ้าดื้อ...จะไม่พามา” พูดจบก็ยีผมเธอด้วยความมันเขี้ยว
“เฮีย...ผมเสียทรงหมดแล้ว” ทำหน้ายู่ใส่พี่ชายแล้วกอดอกหันหน้าหนี
“เสร็จแล้ว...” แล้วเป็นจังหวะเดียวกับที่นาวาก็ทำแผลให้เสร็จพอดี ว๊ายตายแล้วคนอะไรมือเบาสุดๆ นี่ไม่รู้เลยว่าเขาทำแผลให้
“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว...คืนนี้เรานอนดูดาวกันไหมคะ”
“มาสิ...” แผ่นดินย่อตัวลง หวัง
