“เดินไหวไหม” แผ่นดินเอ่ยถามน้องสาว พร้อมกับสายตาที่มองไปยังเท้าที่พันแผลอยู่ ด้วยเพราะแผลที่เท้าของเธอค่อนข้างลึกพอสมควร เลยทำให้เดินเหินอะไรก็ลำบาก
“ไหวมั้งคะ” เธอตอบพี่ชายอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
“มั้งนี่คือไหวหรือไม่ไหว...”
“ก็มันเจ็บอยู่นี่นา” เธอตอบพร้อมทำหน้ายู่ๆ
“เฮ้อ...งั้นก็ขึ้นหลังมา” ว่าแล้วก็ย่อตัวให้น้องสาวขึ้นหลัง
จากนั้นธาราก็ค่อยๆ ปีนขึ้นหลังพี่ชาย ใช้สองแขนกอดคอเขาเอาไว้ทันที พอเป็นแบบนี้แล้วก็นึกถึงตอนเด็กๆ
“ขอบคุณนะคะเฮีย...ดูแลธาราดีตลอดเลย”
“อื้ม...ทีหลังก็อย่าดื้อ...พอเจ็บตัวมาแล้วมันลำบาก...เข้าใจไหม”
“รู้แล้วน่า...อย่าบ่นนักสิ...”
ฮึบ!
เมื่อเดินไปเรื่อยๆ แล้วรู้สึกว่าตัวของน้องสาวจะเลื่อนตกเลยกระโดดดึ๋งขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยแรงสะเทือนทำให้เธอเด้งกลับมาอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัย
“โอ้ย...เฮีย...” ด้วยความตกใจที่พี่ชายกระโดด ทำให้เธอไม่ทันได้ตั้งตัว จึงดุพี่ชายเล็กน้อย
