“นี่...ได้แล้วค่ะคุณลูกค้า...ทานให้อร่อยนะคะ” อาหารจานเปล่าที่เธอหมั่นผสมวัตถุดิบทิพย์เข้าไปด้วยความตั้งใจนั้นก็ได้เสิร์ฟให้คุณลูกค้าสุดหล่ออย่างเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
นาวามองอาหารว่างตรงหน้าแล้วงวยงงเล็กน้อย แอบคิดในใจว่า จะให้กูกินอะไร มันไม่มีอะไรให้กูกิน หรือต้องจินตนาการเอาเอง แต่แล้วในที่สุดหัวคิดที่แสนบรรเจิดก็ทำให้เขาเอ่ยบอกกับคุณเจ๊เขาว่า
“ขอบคุณครับเจ๊...ผัดกะเพราจานนี้อร่อยจังเลย”
“ผัดกะเพราอะไรคะ ธาราเปิดร้านหม้อไฟ...นาน่าไม่ใส่ใจเลย...ไม่เล่นด้วยแล่ว...” พูดจบร่างเล็กก็หอบของเล่นตรงหน้าไปเก็บ แล้วเดินกลับมานั่งหน้าบึ้งอยู่ที่โซฟา วินาทีนี้ทำนาวาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกเลย
ไม่รู้เลยว่าต้องทำอะไรยังไงต่อ อยู่ๆ ก็โดนเด็กงอนเพียงเพราะเขาจำไม่ได้ว่าก่อนหน้านั้นเธอพูดว่าขายอะไร แล้วงอนแบบนี้ จะต้องง้อยังไงล่ะเนี่ย
“ธารา...งอนฉันเหรอ...”
“ก็นาน่าไม่ตั้งใจเล่น” เธอตอบ ทั้งที่ไม่ได้
