CHAPTER 14
773 Words
CHAPTER 15 — “THE MAN BEHIND THE STATIC”
(Mystery • Thriller • Original)
Hindi makatulog si Kira buong gabi. Paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang huling sinabi ni Ara:
“Hindi mo kayang tanggapin kung sino talaga si Lino.”
Pero bago pa man niya maiproseso ang lahat, nagising siyang may kumakatok sa bintana.
Tok. Tok. Tok.
Parang batok sa kaluluwa niya ang pamilyar na tunog — parehong-pareho sa narinig niya sa Bahaghari Station.
Tumayo siya, dahan-dahang lumapit, at pag-angat niya ng kurtina…
Si Ara.
Maputla, pawis, hingal na parang tumatakbo nang matagal.
“Kira… kailangan mong sumama,” halos pabulong, nanginginig ang boses.
“Ara? Bakit—”
“May nakakita kay Lino sa station.”
Parang biglang tumigil ang mundo.
“N–nakita? As in ngayon?”
“Hindi ngayon… kagabi. Sabi ng guard, may lalaking umiiyak, nakaupo sa platform, paulit-ulit na sinasabi: ‘Hindi ko sinasadya.’”
Nanlamig si Kira.
“Si Lino ba ’yon o hallucination lang? Dahil—”
“Hindi hallucination ang nakunan sa CCTV,” putol ni Ara. “Pero… glitchy ang video. May static. Parang may pinipigilang makita.”
Hindi na nagtanong si Kira. Nagbihis agad sila at lumabas.
BAHAGHARI POLICE OUTPOST
Dinala sila ni Ara sa maliit na opisina ng pulis sa tapat ng station. Nandoon si Officer De Luna, isang matandang pulis na parang pagod na sa lahat ng klase ng misteryo sa mundo.
“You’re the girl looking for the missing boy?” tanong niya kay Kira.
Tumango siya.
Pinatay ni Officer De Luna ang ilaw at binuksan ang projector. Lumitaw ang CCTV footage mula sa platform.
Malabo. Grainy. May static sa gilid. Pero kahit gano’n—
May nakaupo sa bangko.
Isang lalaki. Medyo payat. Nakayuko. Nakatalikod sa camera.
Pero ang majestya ng pamilyar na postura… hindi mabubura.
“Lino…” bulong ni Kira.
Pero biglang nag-flash ang screen — parang may dumaan na distortion.
At saka nag-angat ng ulo ang lalaki.
Kira hinigpitan ang hawak sa mesa.
Hindi maayos ang mukha sa video — parang tinatakpan ng kulay-abong alon, pero sapat para makita ang outline ng mata.
Puno ng takot.
Puno ng paghingi ng awa.
“You see that?” tanong ni Officer De Luna. “The glitch isn’t coming from the camera. I’ve checked. It’s inside the frame. Something is interfering.”
“Ano pong ibig niyong sabihin?” tanong ni Ara.
Tumagilid si De Luna, mabigat ang tono.
“Hindi ito normal na distortion. Para bang may… tao o entity na ayaw ipakita kung sino talaga ang nasa video.”
Tumitig siya diretso kay Kira.
“And whatever it is… it’s connected to your friend.”
Kira hindi makahinga.
Pero lalo siyang nagulat sa susunod na sinabi ni De Luna:
“Miss… may nagsabi na ito ’yong third time na may glitching figure sa station.”
“Third time?!” gulat ni Ara.
“Una, noong gabi bago mawala si Lino.”
“Pangalawa, noong araw na narinig mo ang kantang ‘awit.’”
“At pangatlo… kagabi.”
Nanginginig ang kamay ni Kira.
“H–hindi ito pwedeng coincidence…”
“Tama ka,” sagot ng pulis. “At may isa pa.”
Lumapit si De Luna at binuksan ang isa pang folder. Kinuha niya ang lumang litrato — parang 1980s.
Isang lalaki nakaupo sa Bahaghari Station. Kaparehong-kapareho ang postura. Ang buhok. Ang damdamin sa itsura.
“Sir…” bulong ni Ara, “…sino po ’yan?”
Umiling ang pulis.
“Hindi namin alam. Wala siyang I.D. Wala siyang pangalan. Pero ang tawag sa kanya ng mga lumang tanod noon ay…”
Huminga siya nang malalim.
“The Man Behind the Static.”
At sa ilalim ng lumang litrato — malabo, halos parang gasgas ng panahon —
may nakasulat na pet name:
Lin…
Nagulat si Kira.
“K–Kira,” sabi ni Ara, “hindi kaya… kamag-anak ni Lino ’to?”
Pero bago pa man sila makapagtanong—
Biglang naputol ang ilaw.
Nag-flicker ang monitor.
Tapos nanggaling sa speaker ang mahina, punit, static na boses:
“Kira…”
“Don’t look for me…”
Tila galing sa kailaliman ng metal at multo ng radyo.
Huminto ang lahat. Walang gumalaw.
Si Kira, nanlaki ang mata.
“Ano ’yon?” tanong ni Officer De Luna.
Pero alam ni Kira kung kaninong boses iyon.
“Hindi ‘yan glitch,” mahinang sabi niya.
“Si… Lino ’yon.”
At sa gitna ng dilim, may nag-flash na bagong frame sa monitor — parang snapshot ng kamera ng multo:
Isang aninong nakatayo sa likod nila.
Walang mukha.
Puro static.
At hawak nito ang isang papel — kulay asul.
- Writer
