Ang Huling awit ng bahaghari station

CHAPTER 8

mula sa tape, kundi mula sa mismong ere:

“MIRA, TAKBO!!!”

At sa mismong segundo ding iyon…

pumutok ang isang pader ng Tape Archive, naglabas ng puting liwanag —

liwanag na hindi niya alam kung kalaban o kakampi.

Ang anino ay biglang napaatras, sumisigaw,

“HINDI KA PA DAPAT MAKALABAS—!”

Pero huli na.

Inabutan na ng liwanag si Mira —

at nawasak ang lahat ng tunog sa paligid.

Blackout.

Silence.

Walang bigat.

Walang katawan.

Si Mira ay parang lumulutang.

At sa dilim na iyon, may isang tanong na pabulong na narinig niya —

isang boses na alam niyang hindi taong-boses.

“Handa ka na bang malaman kung bakit kayo ang pinili?”

CHAPTER 8 — Ang Pasukan sa Walang-Oras

---

Walang bigat.

Walang ingay.

Walang init o lamig.

Si Mira ay lumulutang sa espasyo na hindi niya maintindihan — hindi dilim, hindi liwanag, hindi lugar.

Parang pahina ng librong walang sulat pero may presensya.

Tanging naririnig niya ay mahinang pag-echo ng sarili niyang t***k ng puso.

Tapos…

May biglang pinitik na tunog, parang may nag-switch.

At bumalik ang liwanag.

Isang malakas na flash — hindi nakakabulag, pero nakakayanig.

Pagmulat ni Mira, nakatayo siya sa harap ng… riles ng tren.

Ngunit hindi ito Bahaghari Station.

---

Isang Estasyon na Walang Bansa, Walang Oras

Ang sahig ay makinis na puting tiles.

Ang kisame ay mataas, may mga lumang tungsten lights na nagbi-blink-blink.

Ang mga signage ay blank — walang text, walang pangalan.

May ticket booth pero walang nagbabantay.

May bench pero walang mauupo.

At ang pinakanakakakilabot:

May anim na tren sa magkabilang dulo—pero lahat nakatigil, walang code number, walang windows, walang pintuan.

Parang nakadrawing lang.

Parang ideya pa lang ng tren.

Hindi ito totoo… pero nandito siya.

“Nasaan ako?” bulong ni Mira.

---

Ang Boses ng Hindi-Taong Gabay

May humingang hangin mula sa likod niya.

Hindi boses, hindi tunog, pero parang isip na sinusubukang maging tunog.

> “Nasa pagitan.”

Napalingon si Mira — pero walang tao.

Walang nilalang.

Tanging isang shadow glitch, parang silhouette na hindi pa buo.

> “Ito ang lugar bago ang tunog.”

“Dito dinala ang mga nawalang boses.”

“Paano ako nakarating dito?!” tanong niya, nanginginig.

> “Tinawag ka.”

“At sumagot ka.”

---

Ang Corridor ng Mga Tinig

Sa kaliwa, may isang mahabang hallway na puno ng lumang speakers na nakadikit sa pader.

Isa-isa silang nag-iilaw.

May nagpi-play na tunog sa bawat isa — hindi full sentences, kundi fragments:

“Tul—… ung…”

“And—… dito…”

“Mi—… ra…”

“Sa—… ve…”

Kinikilabutan si Mira.

Parang library ng mga boses na tinanggal mula sa mga nawawala.

Parang archive ng mga taong binura.

“Kuya…?” tawag niya.

At mula sa ika-limang speaker, narinig niya:

> “Mira?

Mira, nandiyan ka ba?!”

Si Lino.

Si Lino talaga.

“KUYA!” sigaw niya.

Lumapit siya, pero biglang nag-shut off ang speaker — parang sinara ng hindi nakikitang kamay.

---

Pagdating ng ‘Train 3:03’

Sa dulo ng estasyon, may dumating na tunog.

Hindi tunog ng tren…

Tunog ng umaawit na bakal.

Ngunit malinaw na kotse-tren ang dumadating — maitim, makintab, walang bintana.

At sa harap nito, may pulang digital sign:

3:03 AM — ACCEPTING PASSENGERS

Pamilyar.

Iyon ang tren na na-translate mula sa recorder ng kuya niya.

“Hindi ako sasakay,” mariing bulong ni Mira.

> “Kailangan mo.”

“Doon mo matatagpuan ang totoo.”

“Hindi kita kilala—”

> “At ayaw kitang makilala.”

“Ang gusto kong makilala ay ang tinig mo.”

Parang may malamig na kamay na humahawak sa puso niya.

Hindi masakit — parang sinusukat.

---

Ang Mga Ulo sa Likod ng Tren

Mira ay napaatras nang may makita siyang gumalaw sa salamin ng tren.

Hindi tao.

Hindi multo.

Mga mukha—pero walang mata, walang bibig, puro distortions.

Parang mga mukha na ginuhit ng tunog gamit ang static.

At lahat sila ay nakatingin sa kanya.

Hindi physically…

Pero nararamdaman niyang inaaral nila ang tinig niya.

---

Pag-Appear ng Isang Tao

Doong sandaling iyon, may isang anino na biglang nag-materialize sa tabi niya —

hindi glitch, hindi nilalang ng tunog.

Isang tao.

Isang lalaki, maputla, may suot na lumang train staff uniform.

Pero ang mata nito ay mapupungay, parang pagod nang sobra-sobra.

“Mira Santos…” sabi nito, mahina, pero malinaw.

“Alam ko kung bakit ka nila gusto.”

Napasinghap siya.

“Sino ka?”

Lumapit ang lalaki sa kanya, nanginginig ang kamay.

“Ako si…”

Huminga ito nang malalim, parang hirap magsalita.

Parang masakit ang bawat salita.

“Ako si Station Master Raul…

yung unang taong nawala noong 2005…”

Tumigil ang lalaki.

Kumunot ang noo niya.

“…at ako ang dahilan kung bakit nadamay ang pamilya mo.”

---

CHAPTER 9 — Ang Silid ng Mga Nawalang Katawan

---

Pagbagsak ni Mira, akala niya sasayad siya sa sahig—pero hindi.

Parang may humawak sa kanya sa ere at banayad na ibinaba, halos walang tunog.

Pagmulat niya, nasa loob siya ng isang malawak na underground hall.

Hindi ito kagaya ng estasyon.

Hindi rin ito parang hallway ng archive.

Ito ay isang silid na puno ng mga nakatayo—pero walang-buhay—na katawan.

Literal na mga tao.

Nakatayo.

Hindi gumagalaw.

Hindi humihinga.

Parang life-size mannequins…

pero kitang-kita niyang totoong balat ang meron ang mga ito.

May mga estudyante.

May matatanda.

May bata.

May construction worker.

May nurse.

May mall cashier.

Lahat naka-freeze sa posisyon na parang huling sandali ng buhay nila.

At nasa harapan nila…

Mga tunog na walang katawan.

Parang shadows na umiindak.

Nag-aanyong tao pero hindi kompleto.

Naglalakad pero walang timbang.

Mga presensyang hinahanap ang dapat nilang katawan.

Ang buong silid ay parang swap meet

—katawan dito, boses doon.

At sa gitna nila, isang mataas na lumang speaker tower ang umiilaw ng pula.

Sa tuktok nito, may screen:

“AWIT 00: SEEKING HOST.”

“AWIT 24: PARTIAL RELEASE.”

Nanghina ang tuhod ni Mira.

24.

Kuya Lino.

---

Ang Paglapit ng Mga Presensya

Habang nakatitig si Mira sa screen, napansin niyang gumagalaw ang mga shadow glitch.

Unti-unti.

Parang naaamoy siya.

Isa-isa silang lumilingon sa direksyon niya.

Maya-maya, sabay-sabay silang tumingin.

Hindi na sila pasulpot-sulpot.

Ngayon…

tuluy-tuloy na ang paglapit nila.

Mabagal pero sigurado.

Parang mga taong matagal nang nagaaninag sa ilaw kung saan may init.

Isang tunog ang lumabas mula sa malapit:

> “M—… i—… ra…”

Boses na punit-punit.

Tumingin siya sa kaliwa—

may isang presensya na mas malinaw kaysa iba.

Hugis-lalaki.

Matangkad.

May balikat.

Nanginginig ang edges, pero mas solid.

At sa boses nito…

may isang salita siyang kinikilala:

“Mira… ikaw ba ’yan?”

Si Lino.

Kahit putol-putol.

Kahit distorted.

Kahit nagkakawindang-windang ang mukha nito sa tunog…

Kuya niya iyon.

“KUYA!” sigaw niya, tumatakbo papunta roon.

Pero bago siya makalapit—

SHHHHHT!

Parang may malaking static wave na nag-flash sa harap ng kuya niya, dahilan upang umatras ang presensya.

At lumabas mula sa likod nito…

ang anino ni Mira.

Pero hindi na ito blurry.

Hindi na siya kamukha niya.

Ngayon ay mas malinaw:

Maputla.

Mahaba ang buhok na parang nabuo ng alon.

Walang mata pero may hugis ng mata.

Walang bibig pero may hugis ng bibig.

At nakangiti.

Laging nakangiti.

> “Na-miss mo ba ako?” sabi nito gamit ang boses ni Mira.

“Naghihintay kami sa ’yo.”

---

Ang Katotohanan sa Likod ng Silid

Naglakad ang anino, hindi nagmamadali.

Parang sigurado sa mangyayari.

> “Ito ang silid kung saan napupunta ang mga hindi nakasagot nang tama.”

“Silid ng mga katawan na hindi na mababalikan.”

“Silid ng mga boses na hindi na magtatagpo.”

“Hindi sila patay,” dagdag pa nito.

“Pero hindi rin sila buhay.”

Nanginginig ang kamay ni Mira.

Hindi niya alam kung kanino siya matatakot—sa anino niya ba o sa presensya ng kuya niya na parang mawawasak at mawawala ano mang oras.

---

Ang Katotohanan Tungkol kay Lino

Lumapit ulit ang presensya ni Lino, pilit na nilalampasan ang static wall, nanginginig.

> “Mira… huwag ka lalapit…”

“Makukuha ka rin nila…”

“Kuya!” umiiyak na sabi ni Mira.

“HINDI kita iiwan dito!”

Pero umiling ang presensya.

> “Mira…”

“hindi ako ang gustong kunin ng awit.”

Tumawa ng mahina ang anino ni Mira.

> “Mas mabilis kasi ang tinig ng mga tulad mo.”

“Mas malinis.”

“Mas matapang.”

“Mas… kumpleto.”

Umusad ang anino papalapit kay Mira.

> “Ang totoo, Mira…”

“ang kapalit… ay ikaw.”

At sa unang pagkakataon,

ang presensya ni Lino ay sumigaw:

> “MIRA, TUMAKBO!”

---

Ang Unang Pagsalakay

Isang napakalakas na soundwave ang umatake sa buong silid—

nagulantang ang mga katawan,

nagsigawan ang mga presensya,

at lahat ng ilaw ay nag-flicker.

Ang anino ni Mira ay nagbago ng anyo, nagliwanag nang puti,

at tumalon papunta sa kanya, kamay na gawa sa tunog,

nakabuka…

…diretsong papunta sa lalamunan ni Mira.

Hindi para sakalin.

Kundi para tanggalin ang tinig niya.

---

CHAPTER 10 — Ang Tinig na Hindi Dapat Magising

---

1. Ang Pagsabog ng Tunog

Bumulagta si Mira sa sahig nang sumalpok ang anino sa kanya, pero bago siya tuluyang maabot nito—

BAAANG!

Isang napakalakas na tunog ang sumabog mula sa itaas, parang siren na nagising mula sa pagkakatulog.

Nag-twist ang hangin.

Parang nag-vacuum ang buong silid.

Nabitawan siya ng anino, umatras na parang natutunaw sa hangin.

Kasabay nito, nakita niyang bumuka ang sahig—

nagkaroon ng pabilog na suporta na umangat, parang platform na mekanikal.

At dito hinila si Mira ng isang puwersang hindi niya makita.

Parang may humawak sa hangin mismo at iniangat siya palayo sa mga presensya.

“Teka—ANO 'TO?!” sigaw ni Mira, nagpupumiglas.

Pero tumutugon ang buong silid sa ingay.

Lahat ng presensya ay tumatakas…

umiilag…

sumisiksik sa mga sulok na parang aso sa kulog.

Nag-flicker ang speaker tower.

Sa screen, may bago nang lumabas:

“AWIT 00: INTERRUPTED.”

“SEQUENCE OVERRIDE: 13.”

---

2. Ang Pamilyar na Boses

Habang lumilipad pataas ang platform, may narinig si Mira sa speaker system.

Isang boses.

At hindi siya sigurado kung panaginip lang ba o totoo:

> “Mira…”

“Kung naririnig mo 'ko… lumaban ka.”

Boses ng lalaki.

Malumanay.

Hindi si Lino.

Hindi rin anino.

At siguradong siguradong hindi galing sa mga glitch.

Parang galing sa mismong system ng Bahaghari Station.

“HELLO?!” sigaw ni Mira.

“SINO KA?!”

Hindi sumagot ang boses.

Nagkunwari itong static.

Pero alam niyang hindi iyon glitch; parang nagtatago lang.

---

3. Ang Bagong Daigdig sa Ilalim

Pag-angat ng platform, nagbukas ang kisame.

Malaking bilog na parang vault door.

Pag-akyat niya, napatingala siya.

Hindi na ito parang underground tunnel.

Ito ay:

Isang napakalaking silid na puno ng mga hologram, lumang server racks, at mga nakasabit na speaker.

Mukhang kombinasyon ng lumang sound studio at futuristic na broadcast hub.

May mga gumagalaw na waveform sa mga pader.

May kumikislap na ilaw na parang puso.

May mga speaker na humihinga.

Literal na humihinga—lumalaki at lumiliit.

At sa dulo…

Isang salamin.

Hindi pangkaraniwang salamin—

parang nasa kabilang mundo ang repleksiyon.

Paglapit ni Mira, napaurong siya nang makita ang sarili:

Kalahati ng mukha niya ay may punit na tunog—glitched—halos kamukha na ng anino niya.

“ANO ’TO…?” pabulong niyang tanong.

Nagre-react ang salamin.

> “SEQUENCE 13: TEST SUBJECT RECOGNIZED.”

“AWIT HOST COMPATIBLE.”

Biglang nag-close ang pinto sa likod niya.

BABAG!

Nakapulupot na siya sa isang kwarto na parang eksperimento.

“Wait—WAIT LANG! Hindi ako test subject! At hindi ako host ng kahit—”

Hindi niya natapos ang sinabi.

May lumabas na hologram sa gitna ng kwarto.

Anyong babae.

Matangkad.

Maayos ang postura.

Parang sunod-sunod na piraso ng liwanag ang bumuo sa katawan nito.

May label sa gilid:

“DR. LIWAT BULAN — PROJECT BAHAGHARI | CHRONO-SONIC DIVISION”

At ngumiti ang hologram.

> “Hello, Mira.”

“Kamusta ang biyahe mo?”

---

4. Ang Katotohanan na Hindi Pa Buo

“Sinong kamusta?” galit na sagot ni Mira.

“Ano bang gusto niyo sa akin? Bakit may AWIT? Bakit may mga presensya? Bakit nandun ang kuya ko?!”

Tahimik na tumingin ang hologram.

Hindi galit.

Hindi rin tuwang-tuwa.

Parang may nalulungkot na halong pag-aalinlangan.

> “Hindi ka dapat nakarating dito nang ganito kaaga.”

“Pero kaya ka namin sinusundan… dahil ikaw ang nakatakdang ‘magbukas’.”

“ANO NA NAMAN 'YAN?!”

Ngumiti si Dr. Liwat Bulan.

Hindi magandang ngiti.

Hindi masama.

Pero delikado.

“Mira, ikaw ang una—at huling tao—na kayang makinig sa Awit nang hindi nasisira.”

“At ikaw lang ang pwedeng pumili kung sino ang mananatiling buo.”

Humigpit ang hawak ni Mira sa kamao niya.

“Sino?”

"SINO ang kailangan kong piliin?"

Umurong ang hologram, parang nag-aaway ang pixel nito.

> “Ang magiging host.”

“Ikaw ba—o ang kuya mo?”

---

5. Ang Pagtapos ng Yugto

Nanginginig ang labi ni Mira.

Hindi siya makahinga.

Hindi siya makagalaw.

Sa labas ng silid, narinig niya ang pag-uga ng mga presensya, parang unti-unting papalapit.

At ang boses mula sa speaker na narinig niya kanina…

> “Mira… magmadali ka…”

“Darating na sila…”

“Sinong sila?! Sino KAYO?!” sigaw niya.

At bago magsara ang ilaw, bago tuluyang mawala ang hologram,

isang huling linya ang lumabas sa screen:

“SEQUENCE 13: AWIT HOST SELECTION COMMENCING.”

At ang buong mundo ay nag-dim.

---

CHAPTER 11— Ang Pagpili na Hindi Pa Dapat Piliin

---

1. Ang Pagdilim

Pagkasara ng ilaw, lumubog ang buong kwarto sa kadiliman.

Hindi ito normal na dilim—kundi yung tipong may tunog.

May humuhuni.

May humihingal.

May… nanonood.

At sa gitna ng kawalan, unti-unting lumitaw ang mga pulang titik sa paligid ni Mira.

Isang bilog.

Parang ritual.

Parang pagpili.

> “SEQUENCE 13: HOST SELECTION — INITIALIZING.”

Napaatras si Mira.

“Hindi ako papayag! Hindi ako host ng kahit ano—lalo na hindi ng ‘awit’ na yan!”

Pero tumutugon ang system, walang pakialam:

> “AWIT COMPATIBILITY: 98%.”

“SUBJECT PRIORITY: MIRABEL CASTRO.”

---

2. Ang Pagmulat ng Tinig

Biglang may sumiklab sa loob ng ulo ni Mira.

Tunog.

Hindi malakas.

Hindi masakit.

Pero malinaw.

Isang himig na kumakapit.

Parang may nagha-hum na hindi niya makita.

At doon niya narinig ang boses…

Hindi lalaki.

Hindi babae.

Parang dalawang boses na pinagsama—

malamig pero malumanay.

> “Mira… matagal na kitang hinahanap.”

Nanigas siya.

Hindi iyon static.

At higit sa lahat—

hindi iyon boses ng anino niya.

“Hindi kita kilala,” sagot niya, nanginginig.

“Bakit mo ’ko hinahanap?!”

Sumagot ang boses:

> “Dahil ikaw ang hindi natatamaan ng ingay.”

“Ang boses mo ay nakakabuo, hindi nakakawasak.”

“At matagal ka nang sinusubaybayan ng Bahaghari Station.”

---

3. Ang Paghahati ng Mundo

Umilaw ang mga pader.

Unti-unti silang naging dalawang hologram.

Sa kaliwa:

Si Mira.

Version niya na normal.

May galit pero matapang.

May sariling will.

Sa kanan:

Ang anino niya.

Mas malinaw na ngayon.

Parang kapatid, pero mali.

Parang salamin na may masamang intensyon.

At nag-blink ang system:

> “HOST CANDIDATES: 2.”

“MIRA / MIRROR-MIRA.”

“Huh??” napasigaw si Mira.

“Bakit siya kasama?!”

Dahan-dahang humakbang ang anino niya, sabay sambit gamit ang boses niyang napakaputol:

> “Kasi… isa lang tayong dalawa.”

“Pero ako ang mas malakas.”

---

4. Ang Kuya na Hindi Makalapit

Biglang sumigaw ang speaker:

> “MIRA! LUMAYO KA DIYAN!”

Nanginig ang puso niya.

Si Lino.

Boses niya mismo—hindi na glitch, hindi na presensya.

Parang may nakabukas na channel.

“K-uya?! Saan ka?!”

> “Hindi ako makalapit, Mira. Tinataboy ako ng system.”

“Pinipili nila kung sino sa inyo ng… ‘kopya’ mo.”

Nag-echo sa buong silid ang tunog ng metal na bumibitak.

Narinig niya ang paglapit ng mga presensya.

Nagiingay.

Parang galit.

---

5. Ang Pagputol sa Ritual

“Hindi ako papayag na magpili!” sigaw ni Mira, nakatingin sa system.

At doon niya nakita:

Isang maliit na panel sa sahig.

Kumikislap.

Parang emergency override.

At nakasulat:

“MANUAL SEQUENCE INTERRUPTION — RISK LEVEL: FATAL.”

Hindi siya nagdalawang-isip.

TATLONG hakbang.

DALAWANG hingang malalim.

ISANG desisyon.

Sinipa niya ang panel.

KRAAAAK!

Sumabog ang ilaw.

Nag-shake ang kwarto.

Umuungol ang lahat ng speaker.

At ang anino niya…

napaatras.

Nabasag ang anyo.

Nag-crackle ang tunog nito na parang winasak ang boses.

Mira huminga nang malalim—

pero bago siya makagalaw, lumabas ang isang babala sa pader:

> “SEQUENCE INTERRUPTED.”

“INITIATING EMERGENCY MERGE.”

“TARGET: MIRABEL CASTRO.”

---

6. Ang Hindi Sinadyang Pagbubukas

“Mira!” sigaw ni Lino.

“Takbo!”

Pero huli na.

Isang napakalakas na tunog—parang isang libong boses na sabay-sabay—ang sumalpok sa kanya.

Tinangay siya.

Tinulak.

Binalot.

Ang buong mundo niya ay naging puting liwanag.

Naririnig niya ang boses ng anino niya, papalayo:

> “Hindi pa tapos…”

“Hindi ka makakatakas sa sarili mo…”

At huling narinig niya bago siya mawalan ng ulirat ay:

> “AWIT HOST: PARTIAL MERGE COMPLETE.”

---

Nabura ang paligid.

At si Mira ay nahulog sa limang segundong katahimikan

na mas nakakatakot kaysa sa lahat ng sumigaw.

---

CHAPTER 12— Ang Tinig na Sumama sa Dugo

---

1. Ang Pagbalik ng Tunog

Nagmulat si Mira, hingal, parang galing sa malalim na tubig.

Pero hindi na siya nasa silid ni Dr. Bulan.

Hindi rin siya nasa ritual room.

Nasa isang tren siya.

Umuusad.

Kumikinang ang ilaw.

Tahimik ang lahat.

Walang tao.

Bahaghari Station train… pero parang kopya.

Kumapit siya sa upuan, pilit na binabawi ang hininga.

“Ano ’to…? Bakit ako nandito?”

Walang sumagot.

Pero may naramdaman siyang kakaiba…

**May umaalon sa loob ng dibdib niya.

Parang may musika na hindi kanya.**

---

2. Ang Una Niyang Narinig

“Kailangan… maging kalmado ako,” bulong niya.

Pero hindi pa man siya nakakabawi—

TUNGGGG.

Isang note.

Isang mahinang tunog na parang piano key.

Pero galing sa loob ng ulo niya.

Sumunod ang isa pa.

Tapos isa pa.

At maya-maya…

nagbuo ito ng awit.

Mabagal, malungkot, pamilyar.

Para itong “awit” na narinig niya sa mga anino.

Pero mas malinaw.

Mas… mapanakit.

> “Huwag kang matakot, Mira…”

Nanigas siya.

Hindi iyon external voice.

Hindi speaker.

Hindi presensya.

Galing iyon sa mismong loob niya.

> “Hindi kita sasaktan.”

“Nasa iyo lang ako…”

“Nasa… akin?” bulong niyang nanginginig.

At doon siya sumapo sa dibdib niya—

**may vibration.

Totoong vibration.

Parang may taong… humihinga sa ilalim ng balat niya.**

---

3. Ang Aninong Nasa Loob

Biglang nag-blackout ang ilaw sa tren.

CLICK.

Madilim.

Tanging repleksiyon niya sa bintana ang nakikita niya.

Pero hindi normal.

Doble.

Sa sapot ng salamin, may dalawang mukha niya:

Isang Mira, siya.

Isang Mira… pero nakangiti.

Ang pangalawa ay hindi sumusunod sa galaw niya.

Nakatayo lang.

Nakahawak sa balikat niya mula sa loob ng bintana.

At nagsalita:

> “Diba sabi ko naman…”

“Hindi ka makakatakas sa sarili mo.”

“Hindi kita kailangan!” sigaw ni Mira.

“Hindi ako magiging host!”

Ngumiti ang repleksiyon.

> “Pero nagsimula na.”

“Nararamdaman mo na, ’di ba?”

At doon sumalubong kay Mira ang isang katotohanang hindi niya kayang itanggi:

**Ang “anino” niya…

nasa loob na ng boses niya.**

---

4. Ang Paglitaw ng Mga Katawan

BUMALIK ang ilaw.

Isa…

dalawa…

tatlong segundo.

At nang lumiwanag ang buong tren—

may mga tao na.

Hindi sila sumakay.

Hindi sila gumagalaw.

Nakaupo sa bawat upuan,

nakatingin sa harapan,

nakakunot ang ilong,

nakabuka ang bibig na parang humihinga…

pero wala silang tunog.

Parang frozen mannequins.

Pero hindi sila dati.

Hindi sila yung nakita niya sa underground.

Sila ay…

mga taong nasa Bahaghari Station ngayon.

May estudyante.

May lalaki na may bitbit na laptop.

May babaeng naka-headset.

May nanay na may stroller.

Parang na-pause.

At habang umiikot ang titig ni Mira—

lahat sila ay sabay-sabay na tumagilid ang ulo.

Diretsong nakatingin sa kanya.

---

5. Ang Boses ng Naglalakad

Ang awit sa dibdib niya ay nagbago.

Hindi na malungkot.

Mas mabigat.

Mas pulso.

Mas parang march.

At mula sa malayo ng tren…

may papalapit.

Hindi presensya.

Hindi anino.

Hindi rin tao.

Isang pangitain na gawa sa tunog—

hugis-tao pero hazy,

parang taong binuo sa huni at echo.

At habang papalapit ito, sinasabi nito:

> “Mira…”

“dapat kang bumalik.”

> “Hindi pa tapos ang pagpili.”

Tumayo si Mira, umatras.

“HINDI AKO BABALIK!”

Pero bago siya makatalon papunta sa kabilang kanto ng tren—

Sabay-sabay na nagsalita ang lahat ng frozen na katawan:

> “HOST.”

“HOST.”

“HOST.”

---

6. Ang Pagtakbo na Walang Katiyakan

Nagpapanic si Mira.

Napatakbo siya papunta sa dulo ng tren.

Habang tumatakbo siya, unti-unting gumagalaw ang mga katawan.

Hindi mabilis.

Pero sabay-sabay silang sumusunod.

Isang buong tren ng mga nilalang na walang tunog

pero umaalulong ang ulo nilang parang sirang robot.

“Buksan mo!!!” sigaw ni Mira habang hawak ang pinto.

Hindi gumagalaw.

“BUKAS, PLEASE!”

At narinig niya ang boses sa ulo niya:

> “Huminga ka.”

“Gamitin mo ako.”

“H-ha??”

> “Boses mo.”

“Ako.”

At doon napagtanto ni Mira ang isang bagay:

Ang anino niya ay hindi lang nakatira sa loob niya.

Maaari niya itong gamitin… o labanin.

Kinuha niya ang lakas ng boses niya.

Lumunok.

At sumigaw:

“BUKAS!”

KRRRRIIIiICK!

Biglang bumukas ang tren door, punit ang lock nito.

At ang hangin mula sa kabilang bahagi ay humila kay Mira palabas—

diretso sa isa pang platform ng Bahaghari Station

na hindi niya pa nakikita.

---

7. Ang Platform na Walang Pangalan

Pagbagsak niya sa bagong sahig—

Tahimik.

Puno ng alikabok.

May lumang signage:

“PLATFORM 0 — RESTRICTED.”

Hindi ginagamit.

Walang tren.

Walang tao.

At sa gitna ng sahig…

may nakatayong isang lumang phone booth.

May kumikislap na ilaw sa loob.

At may nakasulat sa salamin nito:

“IF YOU WANT TO SAVE HIM — PICK UP.”

---

CHAPTER 13 — Ang Tawag Mula sa Hindi Dapat Tumatawag

---

Ang Booth na Hindi Dapat Gumagana

Tahimik ang Platform 0.

Mas tahimik pa sa libingan.

Kahit huminga si Mira, parang nag-e-echo iyon sa hangin—parang ayaw ng lugar na may buhay dito.

Tumayo siya sa harap ng lumang phone booth.

May kalawang ang metal frame.

May basag ang salamin.

Pero ang liwanag sa loob… malinaw.

Malamig.

Kulay na parang mula sa ilalim ng dagat.

At sa headset, may mahinang tunog.

Hindi static.

Hum.

Parang pag-awit ng isang makina.

At sa salamin, kumikintab ang mensahe:

“IF YOU WANT TO SAVE HIM — PICK UP.”

Nag-init ang dibdib ni Mira.

“Si Kuya Lino…” bulong niya.

Humigpit ang hawak niya sa palad.

Alam niyang bitag ito—pero mas alam niyang wala siyang ibang paraan.

Pumasok siya sa loob ng booth.

Kinabahan ang mundo.

---

Ang Tawag na Naghihintay Na

Pagkapulot niya ng telepono, biglang lumamig ang salamin.

Bumigat ang hangin.

At may boses na dumulas sa tenga niya.

Hindi anino.

Hindi glitch.

Hindi hallucination.

Tao.

> “Mira?”

Napasinghap siya.

“Kuya?! KUYA, IKAW BA ’YAN?!”

> “…Hindi.”

Nanlamig siya.

Ang boses ay malalim, pagod, at parang galing sa napakalayong hallway.

> “Pero nasa malapit mo ako.”

“At tutulungan kitang iligtas ang kuya mo.”

“Sinong—SINO KA?”

Huminga ang boses sa kabilang linya.

Mahina, pero ramdam niya ang bigat sa bawat salita.

> “Ako ang unang host.”

---

Ang Katotohanan Tungkol sa Awit

Parang tumigil ang hininga ni Mira.

“Una? Ibig sabihin—may… nauna bago sa akin?”

> “Oo.”

“Bago pa ginawa ang Project Bahaghari,

gumawa sila ng test.”

“Anong test?!”

> “Test kung gaano kalakas ang isang tao bilang sisidlan ng awit.”

“Test kung kaya bang hatiin ang boses ng isang tao… at mabuhay pa rin.”

Umatras si Mira sa dingding ng booth.

“Boses… ng tao? Kaya nilang hatiin?”

> “Kaya nilang durugin.”

“Kaya nilang kunin.”

“Kaya nilang gawin itong sandata.”

Nanlalamig na ang kamay ni Mira.

“Ano bang gusto nila sa akin? Bakit ako?!”

> “Dahil hindi ka bumibigay.”

“Dahil kahit mabasag ang tunog sa paligid mo… buo ka.”

“At ang awit—gustong-gusto ’yon.”

---

Ang Nangyari kay Lino

“Kaya nila kinuha si Kuya?” bulong niya.

Tumingin siya sa sahig, pilit nilulunok ang kaba.

“Sinaktan nila siya, hindi ba?”

Tahimik ang linya sandali.

Hanggang sa sumagot ang boses:

> “Hindi nila siya sinaktan.”

“Sinubukan lang nila siyang gawing tulad mo.”

Nalaglag ang puso ni Mira.

“A-anong ibig mong sabihin… tulad ko?”

> “Gagawin sana siyang host.”

“Kaso—”

Napatigil ang boses.

Parang nagdadalawang-isip kung sasabihin.

> “—hindi kinaya ng katawan niya.”

“Kaya siya naging presensya.”

“Hindi… hindi…” umiiyak si Mira.

“Hindi siya dapat nandun. Hindi siya kasama sa kahit anong—”

> “Pinili niya.”

Napatigil siya.

“Ha?”

> “Pinili niyang sumama sa sequence.”

“Dahil ang target ng awit… ikaw sana.”

Parang piniga ang puso ni Mira.

“Kuya… ginawa niya ’yon para sa akin?”

> “Oo.”

“Pero hindi niya gustong pareho kayong mawala.”

---

Ang Paghaharap na Malapit Na

“Sabihin mo sa akin,” sabi ni Mira, humihingal.

“Paano ko siya maililigtas?”

Sabay nag-flicker ang ilaw ng booth.

Pula.

Pulang-pula.

At may lumitaw na mensahe sa salamin:

“WARNING: HOST MERGE 35%.”

“MIRABEL CASTRO: DETECTED.”

“ANOMALY APPROACHING.”

Napaangat ang tingin ni Mira.

“Ano ’yon—ANONG PAPALAPIT?!”

Narinig niya ang footsteps.

Hindi ng tao.

Hindi presensya.

Mas mabigat.

Parang naglalakad ang mismong tunog ng bagyo.

Sa kabilang linya, biglang nagmamadali ang boses:

> “Mira, makinig ka.

Hindi mo puwedeng labanan ’yan ngayon.”

“Kailangan mong tumakbo papunta sa mismong core ng Bahaghari Station.”

“Nasaan ’yon?!”

> “Nasa ilalim.”

“Sa ilalim ng ilalim.”

“Sa lugar na hindi dapat ginawa—pero ginawa nila.”

Nanginginig na ang booth.

Pumapalakpak ang salamin sa lakas ng vibration.

> “Pumasok ka sa maintenance tunnel sa likod ng platform.”

“At tandaan mo: kapag naramdaman mong kumakanta ang loob ng katawan mo…”

Napatigil ang boses.

> “Huwag kang kakanta pabalik.”

“Bakit?”

> “Dahil ’pag kumanta ka—

hindi na ikaw si Mira.”

---

Ang Pagdating ng Hindi Dapat Dumating

KRRRRK.

Pumutok ang ilaw.

Tumigil ang tren.

Tumahimik ang buong estasyon.

At sa dulo ng platform, may lumitaw.

Hindi tao.

Hindi anino.

Hindi presensya.

Isang hugis-taong gawa sa tunog na umiikot—

parang alon na nagkatawang-tao.

At nakatingin ito kay Mira.

Diretso.

Sobrang sigurado.

At nagsimulang maglakad papunta sa kanya.

---

Ang Desisyon na Hindi Na Maibabalik

"Mira!" sigaw ng boses sa telepono.

"TUMAKBO!"

At binitiwan ni Mira ang telepono, binuksan ang booth,

at kumaripas ng takbo papunta sa dilim ng maintenance tunnel—

habang ang nilalang na gawa sa awit

ay sumusunod sa kanya sa bawat hakbang.

---