“ทำไมต้องหนีไป” หลังจากมาถึงห้องของผืนป่า เขาก็ถามเธอขึ้นทันทีด้วยความอยากรู้
“.....” วุ้นมองหน้าผืนป่าโดยไม่ได้ตอบอะไรออกไป
“บอกแล้วว่าคิดยังไงก็พูดออกมา” นั่งมองหน้าเฉยๆ เขาจะรู้ได้ยังไง
“คุณไม่รู้จริงๆ เหรอคะว่าทำไมวุ้นถึงได้ไปจากที่นี่”
“.....” ผืนป่าเงียบลง เขาแค่ไม่แน่ใจว่าเธอหนีไปเพราะเรื่องลูก หรือว่าเรื่องที่เขาเรียกขนมพาย
“คุณก็รู้ว่าวุ้นรักคุณ แต่คุณก็ยังเรียกชื่อคนอื่นแบบนั้น คุณคิดว่าวุ้นควรจะอยู่ในฐานะอะไรต่อคะ” เธอเอ่ยถามเขาขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง
“ฉันขอโทษ” เขาเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด
วันนั้นเขาแค่ควบคุมตัวเองไม่อยู่ วันนั้นเขาแค่รู้สึกทำตัวไม่ถูกจนทำให้เขาหลุดชื่อของขนมพายออกมาอีกครั้ง
“วุ้นไม่อยากฟัง”
“ไม่ฟังก็ต้องฟัง...”
“ฉันขอโทษ แต่วันนั้นฉันมีเรื่องกวนใจเกี่ยวกับเรื่องของพาย มันทำให้ฉันเผลอพูดออกมาจริงๆ”
“ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ เพราะต่อให้คุณไม่ได้
