รถสปอร์ตคันหรูของคามินขับเคลื่อนเข้ามาในบริเวณบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งพร้อมกับขนมพายในวันต่อมา
“ป๋ามิน พายขอรอที่รถได้ไหม” ขนมพายเกิดอาการเกร็งขึ้นทันทีเมื่อเข้ามาบ้านหลังใหญ่ที่ใหญ่กว่าบ้านของคามิน สร้างความเกร็งและความกลัวให้กับเธอทันที
“หึ! แบบนี้แม่ป๋าคงน้อยใจแย่” คามินพูดขึ้นติดตลกกับอาการของคนตรงหน้า ก่อนจะดับเครื่องยนต์เมื่อจอดอยู่หน้าประตูบ้านและลงจากรถพร้อมกับเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ขนมพาย
“ป๋ามิน” สายตาอ้อนวอนของขนมพายทำให้คามินยิ้มออกมา
“ลงมาเถอะ ป๋าบอกแล้วว่าแม่ป๋าใจดี” คามินเอื้อมมือไปจับมือขนมพายที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อก่อนจะดึงเธอลงจากรถและพาเข้าบ้านมา
ขนมพายเดินตามหลังคามินมาจนตัวแทบติดกับเขา ก่อนที่คามินจะเดินมาหยุดอยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน ที่ตอนนี้มีชายหญิงวัยหกสิบกลางๆ ที่มองเผินๆ เหมือนคนอายุเพียงห้าสิบต้นๆ นั่งอยู่
“แม่ครับ” คามินเอ่ยทักแม่ตัวเองเหมือนทุกครั้ง เพราะ
