The grand ballroom of Sierra Azul’s east wing was a cathedral of opulence. Crystal chandeliers spilled warm light across the gleaming marble floors, and golden accents curled like vines across towering white columns.
Sa bawat sulok ng silid, may mga kilalang personalidad, negosyante, at ilang mukhang bihirang lumabas sa social pages—mga taong makapangyarihan, mapanganib, at bihasang magtago ng lihim sa likod ng kanilang mga ngiti.
Sa labas, dama pa rin ang halik ng hanging-dagat, banayad itong sumisingit sa mga bukas na terrace ng resort. The distant sound of waves crashing below the cliffside was almost drowned out by the music. ’Yon ang kakaiba sa Sierra Azul: gaano man karangya ang silid, hindi kailanman nalalayo ang kalikasan.
It had been a long day. Sa buong maghapon, pinili nila E
