เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันจันทร์ แพรลุกจากเตียงอย่างเชื่องช้า
มือเธอสั่นเล็กน้อยขณะจับขอบเคาน์เตอร์ในห้องน้ำ ใบหน้าซีดเซียวและดวงตาคล้ายมีรอยคล้ำจาง ๆ
จากอาการอ่อนเพลียสะสม อาการคลื่นไส้ยามเช้าเริ่มหนักขึ้นทุกวัน
และวันนี้มันก็รุนแรงจนเธอต้องพิงกำแพงอยู่นานกว่าจะตั้งหลักได้
“แค่สัปดาห์เดียว...ก็จะจบแล้ว” เธอกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ขณะลูบท้องตัวเองเบา ๆ อย่างหวงแหน
ที่บริษัท ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ เพื่อนร่วมงานต่างเริ่มนับถอยหลังการฝึกงานของกลุ่มแพร
และวางแผนกันเรื่องเลี้ยงส่งอย่างสนุกสนาน
แต่สำหรับแพร...ทุกวันเหมือนเป็นบททดสอบ
ในห้องประชุมระหว่างการสรุปโปรเจกต์ แพรรู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรง
มือเย็นเฉียบและเหงื่อซึมตามไรผม เธอพยายามฝืนตัวเองให้นั่งนิ่งจนจบการนำเสนอ
ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องน้ำอย่างเงียบ ๆ
เธอไม่รู้เลยว่า...อคิณที่เพิ่งเดินสวนมาพอดี เห็นสีหน้าเธอซีดเซีย
