แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านโปร่งบางเข้ามาในห้อง
แพรขยับตัวเล็กน้อยในอ้อมกอดอุ่นของใครบางคนที่เธอรู้สึกคุ้นเคยเกินจะปฏิเสธ
เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วก็พบว่าอคิณยังคงหลับอยู่ ใบหน้าคมคายของเขาดูสงบอย่างไม่น่าเชื่อ
ในยามไม่มีความเครียดหรือความรับผิดชอบรุมเร้า มือเขายังกอดเธอไว้หลวม ๆ ราวกับไม่อยากให้เธอหายไปอีก
แพรยกมือแตะแก้มเขาเบา ๆ พลางยิ้มบาง ดวงตาเธอฉายแววอ่อนโยนแต่ซ่อนความลังเลไว้ลึก ๆ
“คุณไม่รู้เลยสินะ...ว่าฉันกำลังเก็บความลับอะไรไว้” เธอพึมพำเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง
ในใจเธอสับสนวุ่นวาย อยากจะบอกเขา แต่ก็กลัวว่าเมื่อความจริงเปิดเผย
ทุกอย่างที่สวยงามเมื่อคืนจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
อคิณขยับตัวเล็กน้อย แล้วลืมตาขึ้นมา ราวกับรับรู้ถึงความไม่มั่นคงในใจของเธอ
“ตื่นแล้วเหรอ...” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
แพรพยักหน้าเบา ๆ “เมื่อคืนคุณนอนหลับสนิทมากเลยนะคะ”
“เพราะกอดคุณ
