หนึ่งปีต่อมา
เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเด็กทารกดังแว่วมาจากห้องพักหรูชั้นบนของบ้านทรงโมเดิร์นกลางกรุงเทพฯ
อคิณนั่งอยู่ที่ปลายเตียง ก้มลงจูบหน้าผากเล็ก ๆ ของเด็กหญิงวัยไม่กี่เดือนในอ้อมแขน ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกระด้างในโลกธุรกิจ ตอนนี้อ่อนละมุนราวกับผู้ชายคนละคน
“คนเก่งของพ่อ...ยิ้มอีกแล้วเหรอคะลูก”
แพรเดินออกมาจากห้องแต่งตัวในชุดอยู่บ้านเรียบง่าย แต่ยังดูน่ารักเสมอสำหรับเขา ผมเธอม้วนเป็นลอนนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ หน้าตาเปล่งปลั่งแม้จะคลอดลูกไปได้ 8 เดือนเต็มแล้ว
“นี่คุณคุยกับลูกเป็นภาษาอะไรกันคะ เห็นยิ้มกับเสียงคุณอยู่คนเดียวแบบนี้ทุกวันเลย” เธอหัวเราะขณะนั่งลงข้างเขา
อคิณหันมายิ้ม แล้วโอบไหล่เธอเข้ามาชิดตัว
“ภาษาของคนที่รักลูกที่สุดในโลกน่ะสิ”
แพรหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะมองลูกสาวในอ้อมแขนของเขาอย่างอ่อนโยน
เด็กหญิงตัวน้อยมีดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็นสันแบบพ่อ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มเหมือนแม่ ผิวขาวอม
