หลังจากประตูห้องรับรองปิดลง แพรเดินกลับไปยังแผนกของตนอย่างนิ่งสงบ
ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยสติ แต่ในหัวใจกลับสั่นไหว
ไม่ใช่เพราะคำพูดยั่วเย้าของเมริญา หรือสายตาตัดสินของแม่ของอคิณ
แต่เพราะแววตาของเขา...ที่เธอรู้ดีว่ากำลังอึดอัด และลำบากใจมากแค่ไหน
เมื่อมาถึงโต๊ะทำงาน แพรหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเงียบ ๆ แล้วหันหน้ากลับมาสวมรอยยิ้มบาง ๆ
ให้เพื่อนร่วมแผนก ทั้งที่ภายในกำลังปั่นป่วน
—
บนชั้นบริหาร บรรยากาศหลังจากนั้นยังคงตึงเครียด อคิณลุกขึ้นทันทีที่แม่เขาเริ่มพูดจบ
“ผมต้องกลับไปประชุม” เขาบอกสั้น ๆ เสียงเรียบแต่เด็ดขาด
เมริญาขยับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่รอฟัง เดินออกไปโดยไม่หันกลับมา
คุณหญิงมองแผ่นหลังของลูกชายแล้วถอนหายใจยาว “แม่ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้...จนวันนี้”
เมริญาเงียบไป สีหน้าที่เคยมั่นใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความไม่แน่ใจ
—
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อคิณเดินเข้ามาในแผนกมาร์เก็ตติ้
