หลังจบการสนทนาและการเผชิญหน้าอย่างตึงเครียดในงานเลี้ยง
อคิณตัดสินใจพาแพรออกจากบริเวณจัดงานทันที
“ผมว่าคุณไม่ควรต้องอยู่ตรงนี้นานกว่านี้อีกแล้ว”
เขาพูดเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงแฝงด้วยความเป็นห่วง
แพรพยักหน้า เธอเหนื่อยทั้งใจและร่างกายเหลือเกินสำหรับวันนี้
ทั้งคู่เดินเลี่ยงไปยังทางออกด้านข้างของห้องจัดเลี้ยง ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ยังจับจ้องไม่วาง
แต่ก่อนที่ทั้งสองจะถึงบันไดทางลงจากระเบียงด้านข้างของโรงแรม...
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นก้าวฉับไว และจังหวะต่อมา เมริญาก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอีกครั้งอย่างไม่ลดละความพยายาม เธอสติหลุดอย่างสิ้นเชิง
“จะไปไหนคะ? ปล่อยมือเขาสิ! เธอไม่มีสิทธิ์!” เมริญาเสียงดัง
แพรนิ่ง อคิณยืนบังไว้ทันที
“เมริญา อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ”
“ทำไมล่ะคะ? คุณเป็นของฉันต่างหาก ไม่ใช่ของผู้หญิงหน้าไม่อายคนนี้!”
อคิณขยับตัวจะพาแพรหลีกออก แต่เมริญากลับคว้าแขนแพรไว้
และแรง
