บรรยากาศภายในงานที่เริ่มจะกลับเข้าสู่ความหรูหราตามแบบฉบับ กลับเงียบลงอีกครั้ง
เมื่อชายหนุ่มร่างสูงผู้เป็นเจ้าของบริษัทเดินตรงเข้ามาอย่างสง่างาม
อคิณ...ในชุดสูทสีดำเรียบหรู ใบหน้าคมเข้มดูนิ่งและเด็ดเดี่ยวในยามที่เขาเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาหาแพร
ที่กำลังยืนอยู่กับพ่อและแม่ของเธอ แม้คนรอบข้างจะยังไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ทุกสายตาก็หันมาจับจ้องพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง
แพรหันมาเห็นเขาพอดี หัวใจเธอเต้นแรง แต่แววตาเธอกลับนิ่งเหมือนพยายามควบคุมตัวเอง
อคิณหยุดยืนตรงหน้าทั้งสามคน ก่อนจะโค้งศีรษะเล็กน้อยให้ผู้ใหญ่ด้วยความสุภาพ
“สวัสดีครับ คุณพิมพ์ลดา คุณวิเชียร...”
เสียงของเขาทุ้มชัดแต่เปี่ยมไปด้วยความเคารพ
วิเชียรพยักหน้าเชิงรับรู้ ขณะที่พิมพ์ลดายิ้มบาง ๆ และกล่าวอย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะ คุณอคิณ...ดูท่าจะมีอะไรอยากพูดกับเราสามคนใช่ไหมคะ”
ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองแพร แววตาของเขาอ่อนโยนจ
