ห้องพักฟื้นผู้ป่วยชั้นบนของโรงพยาบาลเอกชนเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากคนบนเตียง
กับเสียงกระซิบของคนที่นั่งเฝ้าเธอไม่ห่าง
แพรหลับตาลงช้า ๆ พักจากเหตุการณ์วุ่นวายและความเจ็บปวดทางร่างกายที่ถาโถมเข้ามาในวันเดียวมากเกินไป
แต่อคิณยังคงนั่งจับมือเธอไว้แน่น
แม้เธอจะไม่ตอบ แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงแรงบีบตอบเล็กน้อยจากปลายนิ้วของเธอ
“ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้…” เขาพึมพำเบา ๆ ริมฝีปากแตะแผ่วลงบนหลังมือเธออย่างทะนุถนอม
ทันใดนั้น...ประตูห้องเปิดออกเบา ๆ พร้อมกับร่างของแม่อคิณที่ก้าวเข้ามาอย่างลังเล
พิมพ์ลดาและวิเชียรหันไปมองทันที อคิณลุกขึ้นยืน ร่างสูงขวางไว้ทันทีโดยอัตโนมัติ
แม่ของเขามองลูกชาย ก่อนทอดสายตาไปยังแพรที่หลับอยู่บนเตียง
“แม่มาขอโทษ…”
เสียงเธอสั่น ไม่เหมือนสตรีสูงศักดิ์คนเดิมที่ทุกคนคุ้นชิน
“ฉันต้องขอโทษ...คุณพิมพ์ลดา คุณวิเชียร...และโดยเฉพาะน้องแพร
แม่ไม่รู้จักเธอดีพอ แต่แ
