ไม่นานหลังจากวางสายจากเมริญา แม่ของอคิณก็จัดการโทรหาลูกชายทันที
ท่ามกลางอารมณ์ไม่พอใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน
“อคิณ แม่อยากให้กลับกรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้” น้ำเสียงของเธอเข้มกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
“ผมยังไม่เสร็จงานครับแม่ โครงการภาคสนามต้องการ—”
“ไม่ต้องอ้างเรื่องงาน แม่รู้ว่าเธออยู่ที่นั่นเพราะเด็กฝึกงานคนนั้นใช่ไหม?”
อคิณเงียบไปชั่วครู่
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่ครับ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่หนักแน่น
“ไม่เกี่ยวได้ยังไง ในเมื่อแม่ต้องคอยรักษาหน้าตาให้กับครอบครัว เรากำลังจะหมั้นหมายกับเมริญา
เธอจะให้แม่ต้องพูดว่ายังไงกับญาติพี่น้อง?”
“ผมยังไม่ได้ตกลงเรื่องหมั้นนะครับ”
“อคิณ!” เสียงเธอเฉียบขึ้นทันที “อย่าให้แม่ต้องใช้วิธีอื่นในการดึงตัวเธอกลับมา”
เขาหลับตาแน่น พยายามสงบสติอารมณ์
“แม่ครับ...ผมรักแพร และผมจะไม่ยอมเสียเธอไปอีก”
คำว่า ‘รัก’ ทำให้ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงถอนหาย
