เช้าวันถัดมา บรรยากาศที่ศูนย์เด็กกำพร้ายังคงเงียบสงบ เด็ก ๆ วิ่งเล่นตามลานดินอย่างร่าเริงโดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังใบหน้าที่ดูปกติของ 'พี่แพร' มีความวุ่นวายบางอย่างกำลังไหลวนอยู่ในใจ
แพรยืนมองเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามวาดรูปบ้านหลังใหญ่ด้วยดินสอสี พลันเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น เธอล้วงออกมาดูอย่างลังเล และหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า—'คุณหญิงวารุณี' แม่ของอคิณ
“สวัสดีค่ะ” แพรตอบรับเสียงเรียบ หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
“แพรใช่ไหมจ๊ะ แม่ของอคิณเองนะ”
“ค่ะ...คุณหญิงมีอะไรจะพูดกับแพรหรือเปล่าคะ?”
เสียงของผู้ใหญ่ที่อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างเยือกเย็น “ฉันแค่อยากรู้ว่า...เธอหวังอะไรจากลูกชายฉัน?”
แพรนิ่ง เธอไม่คิดว่าคำถามนั้นจะมาเร็วและตรงขนาดนี้
“แพรไม่ได้หวังอะไรเลยค่ะ” เธอตอบกลับอย่างนุ่มนวล “แพรแค่ทำหน้าที่ของตัวเอง”
“แต่ดูเหมือนหน้าที่ของเธอจะพาอคิณออกนอกลู่นอกทางได
