เสียงคลื่นทะเลซัดเบา ๆ กระทบผืนทรายยามเช้า แสงแดดอบอุ่นทอประกายผ่านผ้าลินินสีขาวที่ปลิวไหวในห้องพักริมทะเล
แพรขยับตัวเล็กน้อยในอ้อมกอดของอคิณ มือเรียวควานหาบางอย่างข้างเตียง ก่อนจะเจอมือใหญ่ที่กุมเธอไว้อยู่แล้ว
“จะหนีผมเหรอครับ ภรรยาคนสวย”
เสียงทุ้มของอคิณกระซิบใกล้หูเธอ แพรหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกเขา
“แค่อยากลุกไปดูพระอาทิตย์ขึ้นค่ะ ไม่ได้จะหนี...”
“แล้วเราจะต้องลุกแล้วใช่ไหม?”
เขาถามอย่างเสียดาย เพราะนี่คือเช้าวันสุดท้ายของทริปฮันนีมูนที่พวกเขารอคอยมานาน
แพรพยักหน้าเบา ๆ “ถึงเวลากลับบ้านแล้วค่ะ...น้องพรีมรอเราอยู่”
เพียงแค่ได้ยินชื่อลูกสาว
หัวใจของอคิณก็อ่อนลงทันที
“แปลกดีเนอะ ก่อนมีลูก...ฮันนีมูนคือทุกอย่าง” เขายิ้มบาง “แต่ตอนนี้ แค่คิดถึงลูกก็อยากกลับบ้านแล้ว”
แพรพยักหน้าทั้งน้ำตาซึม เธอเองก็อดคิดถึงใบหน้าเล็ก ๆ ของลูกสาวไม่ได้เลยแม้แต่นาทีเดียว
สายวันนั้น
เครื่อง
