เช้าวันศุกร์ — แสงแดดอ่อนส่องเข้ามายังโต๊ะทำงานของแพร
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการฝึกงาน ทั้งบริษัทเต็มไปด้วยบรรยากาศผ่อนคลาย
เพื่อนร่วมทีมทยอยมอบของที่ระลึกให้กับเหล่านักศึกษาฝึกงาน
ท่ามกลางเสียงหัวเราะและการถ่ายรูปร่วมกันอย่างครึกครื้น
แต่สำหรับแพร…วันนี้ไม่เหมือนใคร
เธอมาเช้าเช่นเคย ทำงานทุกอย่างอย่างเรียบร้อย และคอยเลี่ยงอคิณด้วยท่าทีสงบนิ่งเหมือนทุกวัน
ไม่มีคำพูด ไม่มีบทสนทนา ไม่มีแม้แต่การสบตากันโดยตรง
แม้แต่ตอนที่หัวหน้าฝ่ายเรียกนักศึกษาทุกคนไปถ่ายรูปร่วมกับผู้บริหาร
เธอก็หลบยืนอยู่ท้ายสุด ห่างจากอคิณหลายก้าว
แต่เขายืนมองเธอ…นานกว่าทุกคนในภาพ
—
ที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง
รถยนต์สีดำเคลื่อนตัวเข้าสู่ลานจอดโดยไร้เสียงโหวกเหวกโกลาหล
พิมพ์ลดาในชุดเรียบหรูลงจากรถอย่างสง่างาม ส่วนวิเชียรเดินตามมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
พวกเขาเดินตรงไปยังลอบบี้โดยไม่แจ้งให้ลูกสาวรู้
“ให้เธอจัดการชี
