9 My Protector <3 พี่เหมันต์ไม่เคยรัก
1416 Words
9
( นางฟ้าเจ้าเสน่ห์ )
𓂃𔘓𓂃
"ฮะ เขาคือพี่ชายเพื่อนเล่นในวัยเด็กของคุณลิด้า!"
"มหึมา ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลย อีกอย่าง ทำไมพวกเธอสองคน ดูไม่อยากเข้าใกล้พี่เหมันต์จัง?" ลิด้าถามลูกน้องทั้งสอง วันนี้สังเกตเห็นได้ชัดว่ามหึมากับเบเบ้ดูหวาดกลัวเหมันต์แปลก ๆ
"โอ้ย ตอนแรกมาตี้ก็ไม่ได้กลัวอะไรเขาหรอกนะคะ หน้าหล่อราวกับเทพบุตรขนาดนั้น แต่พอเข้าใกล้วันนี้ แค่คุณเขาส่งสายตานิ่งมองมา อยู่ ๆ มาตี้รู้สึกขนหัวลุกพิลึก"
"เบเบ้ รู้สึกว่าเขาดูมีความลึกลับ ทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไรให้ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกกลัวเขาเหมือนกัน แปลกจริง" ผู้จัดการของนางแบบสาวอธิบายอย่างไม่ค่อยเข้าใจตัวเองนัก
ลิด้าถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เมื่อได้ฟังลูกน้องสอง เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เหมันต์แค่เป็นคนไม่ค่อยพูด มีใบหน้ารูปปั้นไร้อารมณ์ ไม่ได้ดูมีความน่าพิศวงอะไร
"เขาไม่ได้น่ากลัวอะไรหรอก แค่เป็นคนมีหน้าเดียว ทำให้ดูเดาอารมณ์ยากก็เท่านั้น วันไหนถ้าเจอเขาอีก ทำตัวให้เป็นปกติ" ลิด้าสั่งลูกน้องทั้งสอง จากนั้นจึงหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาเปิดดู มือเรียวยื่นไปสัมผัสเข็มกลัดเพชร พลอยให้นึกไปถึงคำพูดของคนหน้าเดียวผู้นั้น
"เก็บไว้ เป็นเด็กดีล่ะ อย่าดื้อ"
"ฮึ มนุษย์รูปปั้นเหมันต์ ชอบทำเหมือนเราเป็นเด็กอยู่เรื่อย" ใบหน้าเรียวสวยเผลอระบายยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
มหึมากับเบเบ้มองหน้ากันอึ้ง ๆ ไม่คิดว่าลิด้าจะยิ้มได้เพราะผู้ชายน่าพิศวงผู้นี้ ต่างจากพวกเธอที่พากันขนหัวลุก
"อ่อ ตารางานฉันตอนนี้ ใกล้สิ้นสุดหรือยัง อยากกลับไทยไปหาคุณพ่อคุณแม่เร็วหน่อย" ลิด้าปิดกล่องเข็มกลัด เงยหน้าถามลูกน้องทั้งสอง
"อีกห้าวัน คุณลิด้ามีงานเดินพรมแดงที่ฮอลลีวูดค่ะ" เบเบ้แจ้งตารางงานของนางแบบสาว
"มีเดินงานพรมแดงแค่นั้นนะ งานอื่นไม่มีแล้ว?"
"อ่อ เดือนหน้าคุณลิด้าจะมีงานถ่ายแบบอีกที ที่กระบี่ ประเทศไทยค่ะ"
"โอเค" ลิด้าพยักหน้าให้เบเบ้ผู้จัดการสาว คราวนี้เธอจะได้พักผ่อนยาว ๆ กับครอบครัวเสียที
"นั้นวันนี้ เบเบ้กับมหึมาไปพักกันเถอะ พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางกลับอเมริกากันแล้ว" ลิด้าบอกลูกน้องทั้งสอง เพราะตัวเธอเองก็อยากจะกระโดดลงเตียงเต็มทีแล้ว อาการมึนหัวจากการดื่มหนักเมื่อคืนนี้ ทำเอาเธอไม่อยากทำอะไร นอกจากทิ้งตัวลงนอน
"โอเคค่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะ คุณลิด้าขา" เสียงพูดจีบปากจีบคอของมหึมา แล้วพากันเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเบเบ้
5 วันต่อมา...
งานพรมแดงรอบกาล่าไนท์ ลิด้าอยู่ในชุดราตรีตัวใหม่ ผิวพรรณสีขาวตัดกับชุดเนื้อผ้าสีชมพู ผมสีบลอนด์รวบขึ้นเปิดหน้าผาก แม้ไม่ได้แต่งจัดเต็มเหมือนช่วงเช้า ทว่าความเรียบง่ายก็ทำให้หญิงสาวดูโดดเด่น เป็นที่จับตามองของสื่อ และแขกในงาน
"รอบนี้ ลิด้ากลับไปพักที่ไทยยาวเลยสิ" เสียงหวานของโซเฟียเพื่อนนางแบบมาจากเมืองผู้ดีอังกฤษดังขึ้น
"ใช่ ถ้าเธอมีแพลนมาเที่ยวประเทศไทย อย่าลืมมาเที่ยวบ้านฉันนะ" ลิด้ากล่าวด้วยรอยยิ้ม ในวงการเธอสนิทกับโซเฟียเป็นพิเศษ เพราะได้ร่วมงานถ่ายแบบด้วยกันบ่อย
"ได้สิ นั้นฉันไปทักเพื่อนตรงนั้นก่อนนะ แล้วเจอกันลิด้าที่รัก" โซเฟียพยักหน้ายิ้ม ๆ ยื่นแก้วแชมเปญมาชนกับแก้วไวน์ของลิด้า จากนั้นจึงจับชายชุดราตรีสีดำเดินออกไป
งานช่วงกลางคืน ส่วนใหญ่บรรดาแขก จะเดินทักทายคนรู้จักในวงการตามโต๊ะ ภายในงานไม่ได้มีแค่เหล่าเซเลบ นางแบบ ดาราดัง ยังมีทายาทนักธุระกิจ มหาเศรษฐีจากประเทศต่าง ๆ มาร่วมงานด้วย
"นั่นใครหรือ?" เสียงนึงถามกับลูกน้องคนสนิท ดวงตายังคงมองตรงไปมุมที่ลิด้ายืนคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน ๆ ในวงการ
"เป็นนางแบบดังของฮอลลีวูดครับ ชื่อคุณลิด้า"
โรฮาน มาเฟียหนุ่มจากรัสเซียได้รับคำรายงานจากลูกน้องมือขวาคนสนิท
"ฮึ สวยเหมือนนางฟ้าแบบนี้ เธอมีเจ้าของหรือยังนะ" โรฮานกระตุกยิ้มขึ้น ปรายตามองไปที่ลิด้า แค่แรกเห็น ทำไมตนถึงได้มีความรู้สึกอยากครอบครองนางแบบสาวขนาดนี้
"ผมจะสืบให้นายเองครับ"
โรฮานหันกลับมา ยกมือเบรกลูกน้องพลางส่ายหน้าไปมา ว่าเป็นการไม่ต้องทำ
"ต่อให้เธอมีเจ้าของ ถ้าฉันอยากได้ก็ต้องได้ ไม่ต้องสืบให้เสียเวลา" มาเฟียหนุ่มกระตุกรอยยิ้ม ยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ ที่ผ่านมาเขามักได้สิ่งที่ตัวเองต้องการมาโดยตลอด นับประสาอะไรกับแค่หญิงสาว
"เธอกำลังจะเดินผ่านมาครับนาย" ลูกน้องส่งสัญญาณบอกโรฮาน
ลิด้าถือแก้วไวน์ในมือ ก้าวเดินมาในทวงท่าสง่างาม โรฮานพยายามสบตากับนางแบบสาว ทว่าเธอกับก้าวเดินเลยผ่านโต๊ะไป ราวกับเขาเป็นธาตุอากาศ
"...." โรฮานมองตามหลังหญิงสาว แล้วรีบเหยียดกายลุกก้าวตามไป กำลังจะเอ่ยทักทายเธอ ทว่าก็มีอีกคนเดินตัดหน้าแทรกตัวเข้าถึงนางแบบสาวคนสวยก่อนเขา
"ถ้าจะขอชนแก้วกับนางฟ้าฮอลลีวูด จะได้ไหมครับ?" เวรอนมาเฟียหนุ่มผู้มาจากอิตาลีเข้ามาทำความรู้จักกับลิด้า
"...." ลิด้าใช้หางตามองมาเฟียหนุ่มผู้นี้ เธอไม่ทันได้เอ่ยอะไร โรฮานก็ก้าวเข้ามาใช้ไหล่กระแทกกับเวรอน ทำให้สองมาเฟียหนุ่มมองเขม็งกัน
"อยากตายเหรอ ฉันทักคุณลิด้าก่อน" เวรอนกระชากคอเสื้อโรฮานมากำแน่นอย่างเอาเรื่อง
"แกนั่นแหละที่ต้องตาย" โรฮานกระชากคอเสื้อเวรอนกลับ ทำให้ตอนนี้ผู้คนในงานต่างส่งสายตามองมา ตามด้วยเสียงซุบซิบกันสนุกปาก ว่ากำลังตีกันเพราะแย่งนางแบบดัง เจ้าของฉายานางฟ้าฮอลลีวูด
"อะไรเนี่ย นายสองคนเป็นใคร มาทะเลาะอะไรกันตรงนี้" ลิด้าทำสีหน้าหงุดหงิด วางแก้วไวน์ลงในถาดพนักงานเสิร์ฟ รีบก้าวเดินหนีออกมาจากชายทั้งสองด้วยความรำคาญใจ โดยเธอไม่ได้รู้เลย ว่าตัวเองกำลังโดนแอบถ่ายภาพ
วันถัดมา ทั่วอเมริกาต่างตีข่าวใหญ่ ปล่อยภาพลิด้ายืนดูสองมาเฟียหนุ่มกำลังทะเลาะกันเพื่อแย่งเธอกลางงานกาล่าพรมแดง
"ฮะ ๆ แจ๋วว่ะ ลิด้านี่สุดยอด" เสียงหัวเราะของคชาที่นอนเอนหลัง เอาเท้าพาดบนโต๊ะ ในมือถือไอแพคกำลังอ่านข่าวของลิด้า
"เมื่อไหร่แกจะไสหัวไป" เสียงนิ่งของอีกคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ไกลนักดังขึ้น บนข้อมือของเขามีงูสีดำตัวโปรดกำลังเลื้อยขึ้นมาชูคอมองหน้า
"อะ ๆ นี่พี่ยังไม่รู้สินะ" คชาขยับตัวลุก เอาไอแพคหรู มายื่นโชว์ภาพข่าวของลิด้าให้พี่ชายตัวเองดู
"ลิด้านี่เสน่ห์แรงใช้ได้เลย ดูดิมาเฟียสองคนตีแย่งกัน"
"...." เหมันต์เพ่งสายตามองภาพในข่าว ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ ทว่ามืออีกข้างบีบคองูตัวสีดำแน่น แน่นจนมันแน่นิ่งไป
"เฮ้ยพี่ ไ****ดตายห่าคามือพี่แล้วนะโว้ย" คชามองด้วยความตกใจ แม้ใบหน้าของเหมันต์จะดูอารมณ์ไม่ออก แต่ถึงขั้นบีบงูตัวโปรดตาย ก็สามารถบ่งบอกระดับความโกรธจัดภายในใจของเขาได้เป็นอย่างดี
เหมันต์ได้สติกลับมา เขาใช้อีกมือหมุนวนไปรอบตัวเจ้างูสีดำเพียงสองครั้ง มีแสงสีทองประกายออกมาเป็นวงกลม ไม่นานงูของเขาก็กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง
"หึงโหดนะเนี่ยพี่ชาย"
"อย่ามารู้ดี ไสหัวไปได้แล้ว" เหมันต์เอ่ยปากไล่น้องชายเสียงเย็นเยียบ แล้วปล่อยงูตัวเองออกจากแขน เพื่อให้มันได้เลื้อยออกไป
𓂃𔘓𓂃
- Writer
