เด็กในบ้าน

ตอนที่:2คนพิการ

"ไม่ใช่แบบที่คุณรันคิดนะคะ เพลงแค่คิดว่า มันไม่เหมาะ"เพลงนิลพูดตะกุกตะกัก แก้มทั้งสองแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างชัดเจน ภารันอยากแกล้งเธอจึงดึงร่างเล็กมานั่งบนตักเขาอย่างตั้งใจ

"ทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ...ฉันแค่ให้ถอดเสื้อแค่นั้นเอง เธอเองก็ได้ยินเสียงภารดีกับพี่เอกบ่อยนี่ยังไม่ชินอีกหรือ" เขาตั้งคำถามกับเธอ เมื่อเห็นเธอทำท่าลุกลี้ลุกลนพยายามจะลงจากตักเขา กลิ่นสบู่เหลวหอมอ่อนๆยังติดตัวเธอ ตอนที่เธอไปเตรียมน้ำให้เขา ทำให้ภารันไม่อยากปล่อยเธอจากตักเขาเลย

"กลัวฉันเหรอ...เพลงนิล"

"ฉันก็แค่คนพิการจะทำอะไรเธอได้ คนที่เธอต้องกลัวควรจะเป็นพี่เอกมากกว่านะ" ภารันเตือนสติเธอคำพูดเมื่อครู่ ทำให้เพลงนิลสงบลงเธอนั่งอยู่บนตักเขานิ่งๆ โดยที่ไม่ขัดขืดก็จริงอย่างที่เขาว่า เธอดูแลเขามาตั้งสามปีเขาก็แค่คนไร้สมรรถภาพเท่านั้นเอง ทำกับเธอได้ก็แค่กอดแค่หอมเท่านั้นแหล่ะ คิดอะไรมากในเมื่อเธอกับเขาก็ใกล้ชิดกันแบบนี้มานานแล้ว

"ระหว่างฉันกับพี่เอก ถ้าให้เธอเลือกแต่งงานด้วย ฉันอยากรู้ว่าเธอจะเลือกใคร" คำถามนี้ทำให้เพลงนิลหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเธอก็หันมายิ้มกับเขาอย่างไม่ลังเลที่จะตอบ

"ต้องเลือกคุณภารัน อยู่แล้วล่ะค่ะ" เธอตอบพร้อมยิ้มให้เขาอย่างเต็มใจภารันยังคงถามเธอต่อ

"ถ้าเธอเลือกฉัน แต่ฉันให้ความสุขเธอไม่ได้อย่างพี่เอกให้หรอกนะ และยังเป็นภาระให้เธออีกชีวิตนี้เธอคงไม่มีความสุขแน่" เขาเอ่ยขึ้น

"หยุดพูดเถอะค่ะ"เพลงนิลเอามือเล็กๆ ของเธอปิดปากเรียวของเขาไว้แล้วพูดอย่างมุ่งมั่นว่า ขอแค่คุณเป็นคนดีเพลงพร้อมอยู่เคียงข้างคุณรันค่ะ" แก้มทั้งสองของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาคนตัวโตยิ้มตามอย่างสุขใจกับคำตอบที่ได้รับ

ภารันอดใจไม่ได้โน้มหน้าคมลงมาที่ริมฝีปากเล็กอย่างจงใจ เขาบดขยี้ปากเล็กอย่างเร่าร้อน นี่ก็คงสามปีแล้วสินะที่เขายังไม่เคยได้แตะต้องผู้หญิงคนไหนเลย มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดสีชมพูอ่อนตัวนั้น เพื่อปลดตะขอบราตัวจิ๋วสีหวานนั้นออก สองมือยังคงวนเวียนอยู่กับสองเต้าที่เต่งตึงน่าเคล้นนั้นอย่างโหยหา

"คุณรัน จะทำอะไรเพลงคะ"สาวน้อยทักท้วงขึ้น ทั้งหายใจแรงหอบถี่ทำให้ภารันยิ้มแล้วกระซิบบอกเธอว่า

"ก็ทำอย่างที่ผู้ใหญ่ เขาทำกันไง เพลงก็ได้ยินเสียงภารดีครางอยู่บ่อยๆไม่ใช่หรือ หรือกลัวว่าคนพิการอย่างฉัน จะทำให้เธอมีความสุขไม่ได้" ภารันดันเธอลงจากตักแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้เพลงนิลตกใจแล้วถอยออกห่าง ขาเขาหายดีแล้ว...ที่ผ่านมาเขาหลอกเธอมาตลอดเลยหรือนี่

"จะตกใจทำไมกัน...ฉันไม่ได้เป็นอะไรตั้งแต่แรกแล้ว ฉันแค่เล่นละครตบตาพี่เอกกับภารดีเท่านั้นเอง ฉันสงสัยอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับฉันเมื่อสามปีก่อน" เขาเริ่มอธิบายให้เธอได้เข้าใจ อีกอย่างที่เขาทำแบบนี้เพราะต้องการให้คู่หมั้นที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อเขา ตายใจว่าเขาเป็นคนพิการเธอจะได้ถอนหมั้นไปเอง โดยที่เขาไม่ต้องทำอะไรผิด

"เพลงนิล...เธอเต็มใจเป็นคนของฉันไหม" ภารันเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบามือหนายังคงวนเวียนอยู่ที่เนินอกอวบอิ่ม ที่ตั้งชูชันสู้มือหนาเมื่อเขาสัมผัสมัน

"เสียวจังค่ะคุณรัน"เพลงนิลซี๊ดส์ปาก เมื่อเขาใช้ปากขบเม้มลงมาที่เม็ดทับทิมที่ตั้งแข็งเป็นไตรอรับสัมผัสจากปากเขา ฉันจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด พูดจบเขาก็ใช้ปากเลียวนรอบๆ เม็ดทับทิมอีกครั้ง เเละสองมือยังบีบเคล้นสองเต้าอวบแรงๆ จนคนตัวเล็กสั่นสะท้านไปทั่วร่าง

"อืมมม อ่า"เพลงนิลกัดปากอิ่มไว้เมื่อเขาใช้ลิ้นเรียวเลียลงต่ำมาเรื่อยๆ จนถึงท้องน้อย เพลงนิลเริ่มหายใจหอบถี่ด้วยความเสียว จนถึงจุดสำคัญเธอพยายามดันหัวเขาออกจากกลางร่องกลีบสาวของเธอ เพราะรู้สึกเสียวจนทนแทบทนไม่ไหว น้ำหวานเริ่มปริ่มเยิ้มออกมา เขาใช้ลิ้นเรียวตวัดดูดกินน้ำหวานของเธออย่างไม่รังเกียจ จนเธอร้องครวญครางอย่างต่อเนื่อง

"ซี๊ดดด...อาาา เสียวจังค่ะคุณรัน"เพลงนิลดิ้นบิดตัวไปมา เมื่อเขาเปลี่ยนมาใช้นิ้ว กดลงไปที่กลางกลีบสาวของเธอแล้วค่อยๆ ใช้นิ้วสะกิดเม็ดคริสตันของเธอรัวๆเพื่อให้มีน้ำหล่อรื่นออกมา เพลงนิลเสียวจนกลั้นอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่ เธอใช้มือเล็กลูบวนตรงเป้ากางเกงนอนของเขา เหมือนมันกำลังแข็งตัวเต็มที่แล้ว

"เธอเต็มใจที่จะดูแลฉันแบบนี้ตลอดไปไหม" ภารันเชยคางมนขึ้นช้าๆ เขาต้องการให้เธอสบตาเขาอีกครั้ง เพื่อเป็นการยืนยัน

"อย่าล้อเล่นแบบนี้กับเพลงอีกเลยค่ะถ้าคุณมุนีมาเห็นเข้าคงไม่ดี" เพลงนิลตัดบทขึ้นเพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับมุนีซึ่งเป็นคู่หมั้นของภารัน

"ฉันไม่สนผู้หญิงหยาบคายแบบนั้นหรอกนะ เธอไม่เห็นสายตาเธอหรือเวลาเจอพี่เอก มองกันปานจะกลืนกินฉันปลงแล้วหล่ะ" ภารันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

"ฉันสนใจแค่เธอเท่านั้นตอนนี้เรามาต่อกันดีกว่า...ต่อไปนี้เธอคือผู้หญิงของฉัน ห้ามเธอไปยุ่งกับใครอีกเข้าใจหรือเปล่าเพลงนิล" การที่เขานั่งรถเข็นแบบนี้ก็เป็นการดี ทำให้รู้ว่าใจคนว่าเป็นยังไง

"ไปอาบน้ำเถอะค่ะ...เดี๋ยวน้ำจะเย็นซะก่อน" แต่ภารันไม่ยอมเพราะเขายังทำเรื่องที่ยังค้างคาไว้ไม่จบ เขาคงปล่อยให้เธอไปแบบนี้ไม่ได้แถมเพลงนิลยังปลุกเร้าอารมณ์ของเขาขึ้นมาแล้ว ยังไงก็ต้องดำเนินต่อไปให้จบ

"ยังหรอกเรายังมีเรื่องต้องทำร่วมกันต่อ ถ้าอยากอาบน้ำฉันจะอาบเป็นเพื่อนเธอเอง" ชายหนุ่มถอดกางเกงออกอวดท่อนเอ็นที่แข็งโด่ พร้อมที่จะเผด็จศึก

ริมฝีปากร้อนบดขยี้จูบริมฝีปากเล็ก อย่างเร่าร้อนลิ้นเรียวเกี่ยวลิ้นเล็กเป็นพัลวัน เขาค่อยๆสอนให้เธอจูบตอบเขาลิ้นทั้งสองดูดดื่มเอาความหวานจากโพลงปากของกันและกัน ส่วนมือหนายังเคล้าคลึงสองเต้าอวบอย่างเมามันส์เพลงนิลร้องครวญคราง เมื่อรู้สึกเสียวขึ้นมาเรื่อยๆ ภารันเล้าโลมคนตัวเล็กจนพอใจ เขาจึงจับเธอขึ้นนั่งคร่อมบนตัวเขา แล้วให้เธอค่อยๆ โยกตัวขึ้นลงเป็นจังหวะช้าๆ

"อ๊าาา ฮื่อ อ๊าาา คุณรันขาเพลงเสียวมากเลยค่ะมันคับแน่นเกินไปค่ะ" นี่เป็นครั้งแรกของเธอมันอาจยังไม่ราบรื่นเท่าไหร่ เพราะยังคับแน่นจนคนใต้ร่างทรมานแทบบ้า กับการตอดรัดของช่องรัก ที่ยังคับแคบเกินไปสำหรับเขาทำเอาท่อนเอ็นเขาปวดหนึบแทบทนต่อไปไม่ไหว เขาเริ่มจับสะโพกเธอโยกขึ้นลงถี่ๆแรงและเร็วขึ้นทำเอาเพลงนิลทั้งแสบทั้งเจ็บในตอนแรก หลังจากนั้นผ่านไปเธอกลับรู้สึกดี ทั้งเสียวจนครางไม่หยุด

"อู๊วววว...อ๊าาา..ไม่ไหวแล้วค่ะจะแตกแล้ว" เธอกระดกก้นให้เร็วและสูงขึ้นตามแรงกระแทกของอีกฝ่าย ที่กระแทกใส่เข้ามาแบบไม่ยั้ง ภารันซี๊ดปากด้วยความเสียว...เมื่อใกล้ถึงจุดหมาย

"แรงอีกเพลง...กระแทกเข้ามาแรงๆเข้ามาอีก เร็วๆเข้าจะแตกแล้ว"ไม่นานร่างของเธอก็เกร็งกระตุกเธอกับเขาเสร็จไปพร้อมกัน

"ซี๊ดดด...เสียวมากเลยเพลง อ๊าาา อู๊วววจะแตกแล้ว อู๊วววเสียว"ชายหนุ่มร้องครวญครางขึ้นมาบ้าง อ๊าาา ในที่สุดน้ำรักก็ไหลล้นทะลัก เพลงนิลใช้ปากดูดเลียน้ำรักของเขาจนหมดสะอาดไม่เหลือ เขาปล่อยเธอเป็นอิสระแค่ครู่เดียว..ทั้งสองก็เริ่มบรรเลงเพลงรักอีกรอบ เขาจับเธอหันยืนหลังโก้งโค้งลงจับขอบอ่างเอาไว้ แล้วเขาก็สอดท่อนเอ็นที่กำลังชี้โด่เข้าไปจนมิด

"อ๊าาา"ภารันเริ่มขยับสะโพกสอบช้าๆ และเริ่มกระแทกแรงขึ้นเรื่อยๆจนเพลงนิลหัวสั่นหัวคลอนร้องครวญครางด้วยความเสียวสะท้านไปทั้งช่องท้อง ชายหนุ่มเริ่มกระแทกแรงขึ้นเรื่อยๆเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นห้อง