เขาพยายามชวนเธอคุยเพราะวันนี้เขาเองก็รู้สึกเศร้า ไม่ต่างจากเธอนักหรอกกับเรื่องที่ไม่สามารถบอกใครได้ เรื่องที่ครอบครัวเขาและสังคมไม่ยอมรับมันยากที่จะทำใจไม่ต่างกับเธอในตอนนี้เลย
เพลงนิลพยักหน้าเป็นการตอบรับเธอเห็นรอยยิ้มที่อบอุ่นของภีมมันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น อย่างบอกไม่ถูกหลังจากนั้นภีมก็พาเธอไปที่ริมทะเลมีสะพานยื่นออกไปกลางน้ำ ที่เขาเรียกว่าสะพานปลาในช่วงเวลาดึกสงัดเช่นนี้ยังไม่มีใครมาที่นี่
"เพลงไม่สบายใจ ก็ตะโกนออกไปดังๆเลยนะครับ มันช่วยได้จริงๆนะ" ภีมเอ่ยขึ้นพร้อมหันมายิ้มเป็นกำลังใจให้เธอ
"ขอบคุณ...คุณภีมมากนะคะ ที่พามาดูทะเลสวยๆ" ในเวลาแบบนี้เธอหันมาสบตาเขาเข้าพอดีน้ำทะเลถูกแสงไฟกระทบสะท้อนกลับ มองไปเห็นแสงระยิบระยับดูสวยงามท่ามกลางดวงจันทร์ ดวงโตๆมันหาดูได้ยากมากจริงๆ
"ไม่เป็นไรหรอกครับ...ผมแค่คิดว่าผู้หญิงน่ารักอย่างคุณ ควรต้องมีแต่รอยยิ้มมันจะดีมากเลย อะไรที่มันไม่สบายใจก็ทิ้ง
