แสนรัก

สายเปย์

อาหารเช้าซึ่งประกอบไปด้วยครัวซองอบใหม่หอมกรุ่นจากเตา ชีสแผ่นเรียงมาในจานสวยงาม แฮมนาบกระทะเล็กน้อยพอหอม แยมส้มกวนเองฝีมือนุดี เนยสดแท้สีเหลืองอ่อนน่ารับประทาน ถูกลำเลียงมายังศาลาริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งเป็นศาลาทันสมัย หลังคาเรียบใสสมัยใหม่ เข้ากันกับเสาเหล็กกล้าสีดำแข็งแรง ยื่นออกไปในแม่น้ำเจ้าพระยาไว้สำหรับชมวิว ชมเรือที่สัญจรผ่านไปมา ศาลาอยู่ห่างจากคฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นไปไม่ไกลนัก คุณหญิงดาราจึงมักจะชวนเจ้าสัวแสงมารับอาหารเช้าบริเวณนี้เป็นประจำ

"มานู่นแล้วค่ะ ลูกชายคุณพี่"

คุณหญิงดาราพยักเพยิดให้สามีหันไปมองภาพเบื้องหน้าที่นุดีเดินคู่มากับนุ่นตรงมายังศาลาริมน้ำ ตามด้วยภานุวัฒน์ที่มีรอยยิ้มเปื้อนอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาอย่างปิดไม่มิด

"คุณวัฒน์เธอยิ้มแล้วหล่อเหมือนเจ้าสัวตอนหนุ่มๆ เลยนะคะ"

ยายสาลี่กล่าว หญิงชราวัยแปดสิบปีที่บัดนี้ได้ปลดระวางจากหน้าที่ภายในบ้านทั้งหมดทั้งปวง แต่ยังคงอาศัยอยู่ภายในบ้านรุ่งโรจน์ไพศาลในฐานะผู้หลักผู้ใหญ่คนหนึ่งของบ้าน คอยช่วยเหลือการงานต่างๆ เท่าที่ร่างกายจะอำนวย เมื่ออายุมากขึ้น คนเรามักจะนึกถึงเรื่องเก่าๆ ดังนั้นยายสาลี่จึงอดเปรียบเทียบภานุวัฒน์กับเจ้าสัวแสงในวัยหนุ่มไม่ได้เลย เพราะสองพ่อลูกช่างเหมือนกันราวกับโขลกพิมพ์เดียวกันมา

"เมื่อเช้ายังหน้าตูบอยู่เลยสาลี่..."

คุณหญิงดาราตอบ

"บางที...นี่อาจจะถึงเวลาแล้วนะคะคุณหญิง..."

หญิงชรากล่าวเนิบช้า

"นั่นสิดารา..."

เจ้าสัวแสงสำทับ

"แต่..."

คุณหญิงดารายังไม่ทันได้พูดจนจบประโยค ภานุวัฒน์และนุดีก็เดินมาถึงศาลาริมน้ำ

"Good morning ค่ะ น่ากินไหมคะคุณย่า ถูกใจคุณย่าไหมคะ"

หลานสาวตัวป่วนถามอย่างประจบประแจง แล้วไล่แจกมอนิ่งคิส หอมแก้มผู้สูงวัยไล่ตั้งแต่เจ้าสัวแสง คุณหญิงดารา และไปจบที่ยายสาลี่ ปล่อยคนตัวสูงต้องเอียงแก้มแล้วใช้นิ้วเคาะเบาๆ เป็นการเย้าแหย่ ส่วนสาวเจ้าก็เสมองไปทางอื่นแสร้งว่าไม่เห็นไปในที

"ถูกใจสิจ๊ะ หอมมาแต่ไกล ทำย่าหิวเลยล่ะหลาน"

คุณหญิงดารากล่าวชม แล้วทุกคนก็ลงมือรับประทานอาหารเช้าควบคู่ไปกับการชมวิวยามเช้าของแม่น้ำสายหลักที่มีผู้คนสัญจรพลุกพล่าน

"เรียนจบแล้ว หลานอยากทำอะไรต่อล่ะ"

เจ้าสัวแสงถามพลางจิบกาแฟสดฝีมือนุดีอีกเช่นกัน

"นุดีอยากไปยื่นใบสมัครงานก่อนค่ะคุณปู่ ดูๆ ไว้หลายที่เลยค่ะ"

"ทำไมเราไม่ไปทำที่โรงแรมพ่อพิชญ์เขาล่ะ โรงแรมแกรนด์แบงคอกออกจะใหญ่โต เดี๋ยวปู่ช่วยพูดให้"

เจ้าสัวแสงเสนอ โรงแรมแกรนด์แบงคอกของตระกูลชัยสกุลที่อยู่ในการดูแลของพิชญ์นั้นได้ชื่อว่าหรูหราระดับไฮเอนด์ จะรับเชฟจบใหม่เพิ่มสักคนคงไม่ใช่เรื่องยากเย็น

"เอ่อ...วันนั้นพี่พิชญ์ก็ชวนอยู่ค่ะ แต่นุดีอยากลองหาประสบการณ์ด้วยตัวเองก่อน เลยคิดว่าหลังจากกลับจากทริปหัวหินจะเริ่มสมัครงานค่ะ"

นุดีตอบพลางเหลือบมองไปที่คนตัวโตที่นั่งอยู่ตรงข้าม หวั่นใจกลัวคำตอบจะไม่ถูกใจเขาเสียจริง

"แต่ย่าว่า...เราอยู่บ้านไปก่อน เที่ยวเล่นให้สบายใจ สักเดือนสองเดือนค่อยไปทำงานก็ไม่สาย อยู่บ้านก็จะได้ทำอาหารให้ปู่กับย่าด้วย ตาวัฒน์ว่าไงลูก..."

คุณหญิงดาราถามหยั่งเชิงลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

"ครับ คุณแม่ อยู่บ้านไปก่อนจะได้ช่วยดูแลคุณปู่คุณย่า อาจ่ายเงินเดือนให้ เอาไหม"

ภานุวัฒน์กระเซ้ากลับหญิงสาวร่างเล็กฝั่งตรงข้าม

"อานุจะจ่ายจริงๆ เหรอคะ นุดีจะได้เรียกแพงๆ เลย"

ใบหน้าสวยยิ้มหวาน แน่ล่ะ เขาต้องจ่ายอยู่แล้ว เพราะทุกวันนี้เขาก็จ่ายค่าขนมให้เธอเป็นประจำทุกเดือนในฐานะผู้ปกครอง

"จ่ายสิ เราคงไม่เรียกมินิเดือนละคันหรอกมั้ง"

แหน่ะ ประชดเก่ง พูดไปแล้วภานุวัฒน์ก็อยากเอามือตบหน้าผากตัวเองสักทีเป็นการเรียกสติ

"ว้าาา กำลังอยากได้มินิอยู่พอดีเลยค่ะ"

เจ้าของเสียงหวานสวนกลับทันควัน

"นุดี!!! "

ภานุวัฒน์คำรามฮึ่มในลำคอ เด็กมันยั่ว ยั่วจริงๆ ยั่วโมโห!!

"เรานี่ชอบแกล้งคนอื่นเสียจริงนุดี..."

เจ้าสัวแสงเอ็ดนุดีด้วยความเอ็นดู ส่วนคนถูกเอ็ดก็ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้ง

"วันนี้ผมจะแวะไปเอาของที่ร้านกิ่งแก้ว คุณแม่อยากไปช้อปปิ้งไหมครับ เผื่อคุณแม่อยากได้ชุดสวยๆ ใส่ถ่ายรูปตอนไปทะเล"

ภานุวัฒน์ถามมารดา หลังจากที่นึกขึ้นได้ว่าของที่สั่งทำนัดรับในวันนี้

"ชวนแม่เหรอ...ชุดสวยๆ แม่น่ะมีเต็มตู้อยู่แล้ว พานุดีไปช็อปปิ้งแทนแล้วกัน ดีไหม..."

คุณหญิงดาราเลิกคิ้วเป็นเชิงถามลูกชายที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพร้อมจะแปลงร่างเป็นป๋าพร้อมเปย์เข้าไปทุกที ดูก็รู้ว่าภานุวัฒน์ไม่ได้ตั้งใจจะชวนนาง

"ก็ดีครับ..." คนหนุ่มอมยิ้มอย่างถูกใจ ก่อนจะหันไปสั่งหญิงสาวตรงหน้า

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปนุดี กลิ่นครัวซองติดเต็มหัวหูไปหมด..."

"ค่าาา รับทราบ คุณปู่คุณย่าไปด้วยกันนะคะ"

คนช่างออดอ้อนกล่าวชวนเจ้าสัวแสงและคุณหญิงดารา และพวกท่านก็ตอบรับอย่างอ่อนอกอ่อนใจพราะแพ้ลูกอ้อนของคนตัวเล็ก

"แล้ววัฒน์ไม่ต้องไปทำงานเหรอลูก"

เจ้าสัวแสงแกล้งถามหลังจากที่ร่างบอบบางของนุดีเดินหายเข้าไปในตัวบ้าน

"เอ่อ...ผมเคลียร์จนหมดแล้วครับคุณพ่อ"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ให้มันได้อย่างนี้สิวะ" พูดจบเจ้าสัวแสงก็ตบบ่าลูกชายเบาๆ