EP.1 ระลึก
1400 Words
1
ระลึก
สุสาน เวลา 10.30 น.
ณ สุสานอันกว้างใหญ่ซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองใหญ่ ด้านหน้าคือผืนน้ำ ด้านหลังคือภูเขา ผู้คนนับสิบในชุดดำกำลังยืนเคารพหลุมศพของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้มีพระคุณ เป็นเจ้านาย เป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นสามี หรือแม้กระทั่งเป็นพ่อ วันนี้เป็นวันครบรอบการจากไปครบหนึ่งร้อยวันของเจ้าสัว คิด ฤกษ์ฤทธิชัย เขาคือผู้ก่อตั้งองค์กร KID Construction ที่รู้จักกันดีในฐานะบริษัทรับก่อสร้างยักษ์ใหญ่เป็นอันดับต้นๆของประเทศ
“ยังไงฉันก็ยังทำใจไม่ได้ คุณคิดมาด่วนจากไปแบบนี้ แล้วต่อไปฉันจะอยู่ยังไง?” เสียงสะอื้นของหญิงสาววัยกลางคน หน้าตาสวย แม้จะมีอายุแล้วแต่เธอก็ยังดูดี ทั้งหน้าตา ผิวพรรณรวมถึงการแต่งตัวที่ประดับประดาไปด้วยของแบรนด์เนมราคาแพง เธอคือ เจ้าจันทร์ ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเจ้าสัวคิด แต่ไม่ใช่มารดาของทายาทเพียงหนึ่งเดียวของเขา
“คุณก็อยู่มาได้ตั้งสามเดือน อยู่ต่อไปอีกหน่อยเถอะ” ปราณนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ปรายสายตามองผู้หญิงที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เจ็ดขวบ เขาคือลูกชายของเจ้าสัวคิด เวลานี้ได้สืบต่อกิจการทั้งหมดที่พ่อได้สร้างมา ด้วยวัยเพียงสามสิบปี เขาได้ขึ้นเป็นประธานบริษัท ทว่านั่นไม่ใช่เพราะเป็นทายาท แต่มันเป็นเพราะความสามารถของเขา ปราณนต์มีนิสัยเย็นชามาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาสุขุมจนเยือกเย็น จะไม่พูดหรือไม่ถาม ถ้ามันไม่ใช่เรื่องที่เขาอยากรู้ แต่ถ้าคิดจะพูดออกมานั่นแปลว่าสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงทั้งหมด ภายนอกนั้นประกอบด้วยรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว หน้าตาดีถอดแบบจากผู้เป็นพ่อ ใครได้เห็นก็มักจะมองเหลียวหลัง แต่เขานั้นยากที่จะเข้าถึง จึงได้ครองโสดมาจนถึงเวลานี้
“คุณปราณ...” บุคคลสำคัญในบ้านฤกษ์ฤทธิชัย อีกหนึ่งคนนั้นก็คือ เบญจา เธอคือพี่เลี้ยงของปราณนต์ ทำงานรับใช้บ้านหลังนี้มาตั้งแต่ที่ภรรยาคนแรกของเจ้าสัว ผู้เป็นแม่ของปราณนต์ยังไม่จากไป และป้าเบญคนนี้คือคนที่ปราณนต์เชื่อฟังมากที่สุด
“อยากให้อยู่ก็รักแม่หน่อยสิ อยู่กันมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่คิดจะรักกันหน่อยหรือไง?” เจ้าจันทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งงอน ทำปากเบะใส่ลูกชายนอกไส้
“…” ทว่าชายหนุ่มกลับนิ่งเงียบ
“ถ้าเจ้าสัวยังอยู่ ภารกิจสุดท้ายที่ท่านอยากจะทำมันให้สำเร็จก็คือได้เห็นคุณปราณกับคุณผู้หญิงปรองดองกัน จะไม่ทำให้คนที่จากไปแล้วหลับสนิทสักหน่อยเหรอคะ?” ป้าเบญมองดูปราณนต์ ยื่นมือไปกุมมือหนาของเขาเอาไว้ “คนเรา...มีเวลาจำกัดนะคะคนหนูคนดีของป้า”
“ผมต้องไปแล้ว มีประชุมต่อ”
“ประชุม? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า พวกเขาจะหาเรื่องอะไรลูกอีก?” นี่คือสิ่งที่เจ้าจันทร์กลัวเป็นที่สุด เพราะพวกผู้ถือหุ้นเห็นแก่เงินพวกนั้นไม่น่าไว้ใจในสายตาของเธอ
“ไม่ง่ายแบบนั้นหรอก ประชุมเรื่องโครงการของเครือโรงแรมนาวา”
“งั้นก็ค่อยโล่งอกหน่อย ปราณต้องตั้งใจทำงานนะลูก อย่ายอมแพ้ ต้องสู้ให้เหมือนคุณพ่อ ต้องเอาชนะคนพวกนั้นให้ได้เข้าใจไหม?”
“คุณห่วงผมหรือห่วงเงินปันผลกันแน่?”
“ก็ต้องห่วงลูกสิ! พูดอะไรแบบนั้นล่ะ? นี่แม่นะ...ถึงจะไม่ได้คลอดออกมาแต่ก็เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ”
“ขอบคุณครับที่เป็นห่วงและเลี้ยงผมมาด้วยความรักโดยไม่หวังผลตอบแทนอะไรทั้งนั้น” พูดจบร่างสูงก็หันไปเคารพหลุมศพของผู้เป็นพ่อแล้วเดินออกไปจากที่ตรงนั้น โดยมีนักรบ มือขวาคนสนิทเดินตามเขาไปอีกที
“ดูเขาสิป้า ดูเขาพูดกับฉันสิ!” เจ้าจันทร์มองตามลูกชายด้วยความรู้สึกน้อยใจ
“เขารักคุณค่ะ เพราะรักถึงพูดคุยด้วย ลองถ้าเขาไม่รักคุณ...ไม่มีเจ้าสัวแล้ว เขาคงไม่คิดจะอยู่ใกล้คุณหรอกค่ะ อย่ากังวลไปเลย คุณก็รู้ว่าคุณปราณเขาค่อนข้างเข้าถึงยาก”
“ก็หวังให้เป็นอย่างที่ป้าพูดก็แล้วกันนะ”
ระหว่างทาง เวลา 11.00 น.
โรลส์ รอยซ์ สีดำคันหรู วิ่งด้วยความเร็วปานกลาง มุ่งหน้าสู่บริษัท KID Constuction โดยมีนักรบผู้ช่วยคนสนิทที่เปรียบเสมือนมือขวาของปราณนต์กำลังขับรถอยู่
“เด็กคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?” มีเพียงไม่กี่เรื่องที่ปราณนต์สนใจ หนึ่งคือเรื่องธุรกิจ สองคือศัตรูคู่แค้นที่มีมานาน และสาม...เด็กสาวคนหนึ่งที่เขาจับตาดูเธอมาเป็นเวลาสองปีแล้ว
“ดูเหมือนทุกอย่างจะปกติดีครับ เช้าไปเรียน เย็นทำงานพิเศษเหมือนปกติที่ผ่านมา และอาทิตย์หน้าก็เป็นการสอบจบมัธยมปลายของเธอครับ”
“วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของพ่อเธอใช่ไหม? ไปที่วัดสักหน่อยสิ”
“แต่นายมีประชุมนะครับ”
“เลื่อนออกไปก่อน โทรไปบอกศศิด้วย ฉันจะไปที่วัด” ศศิคือผู้ช่วยอีกหนึ่งคนของปราณนต์ เธอเปรียบเสมือนมือซ้ายของเขา เธอถนัดเรื่องตัวเลขและธุรกิจ คอยจับตาดูและสอดส่องทุกอย่างแทนเขาเสมอ
“แล้วถ้าเด็กคนนั้นเห็นเราล่ะครับ?”
“...” การที่ปราณนต์เลือกที่จะเงียบ นั่นหมายความว่าบทสนทนานี้จบลงแล้ว และมันเป็นหน้าที่ของนักรบให้คิดเอาเองว่าเขาจะตอบคำถามนั้นอย่างไร
“ตามนั้นครับ”
วัดนอกเมือง เวลา 12.30 น.
เด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายกำลังปัดใบไม้ออกจากหน้าโกฎิของผู้เป็นพ่อ ใบหน้าของเธอยิ้มแย้มในทุกครั้งที่มาหาพ่อ เธอมักจะมาที่นี่ทุกครั้งที่คิดถึงพ่อ แต่ช่วงหลังมานี้ ต่อให้คิดถึงแค่ไหนเธอก็ไม่กล้ามา ที่ไม่กล้านั้นเป็นเพราะเธอไม่อยากให้ผู้เป็นพ่อได้เห็นว่าเธอกำลังเป็นทุกข์
“พ่อจ๋า...หนูมาหาพ่อแล้วนะ พ่อสบายดีไหม? อยู่ตรงนั้นพ่อมองเห็นหนูไหมจ๊ะ?” เด็กสาวใบหน้าน่ารัก น่าเอ็นดู ยังคงยิ้มแย้ม ทว่าแววตานั่นสั่นไหว ราวกับไม่อาจจะอดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ได้อีกต่อไป
“หนูคิดถึงพ่อ อยากไปหาพ่อ...แต่ก็รู้ว่าไปไม่ได้” และแล้วน้ำตาหยดหนึ่งก็หลั่งไหลออกมาจากดวงตากลมโตคู่สวย
“ฮึก! หนูขอโทษที่ร้องไห้...พ่ออย่าคิดมากเลยนะ วันนี้หนูอาจจะท้อ แต่ต่อไปมันจะดีขึ้นเอง...”
“อาทิตย์หน้า หนูก็จะเรียนจบ ม.6 แล้ว และหนูก็มีเงินเก็บสำหรับค่าเทอม เทอมแรกของมหาลัยแล้ว พ่อไม่ต้องห่วงเลยนะ หนูอยู่ตรงนี้ ดูแลตัวเองได้ หนูไม่เป็นไรนะจ๊ะพ่อ...ฮึก! หนูไม่เป็นไรจริงๆ”
ที่มุมหนึ่งของบริเวณเจดีย์โกฎินั้น ร่างสูงของนายกำลังยืนมองเด็กสาวอยู่ เขาทั้งสองได้ยินอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังร้องไห้ เขามาถึงที่นี่ช้ากว่าเธอ เลยไม่อาจจะเข้าไปและปรากฏตัวต่อหน้าเธอได้ จึงทำได้เพียงยืนมองอยู่ตรงนี้
“ทำไมเด็กที่มักจะยิ้มอยู่เสมอถึงได้ร้องไห้?” ปราณนต์เอ่ยถามนักรบ
“ผมไม่ทราบครับ”
“เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า? เรื่องที่นายไม่รู้”
“ผมจะตามสืบให้แน่ใจครับนาย”
“หรือเธอโดนแม่เลี้ยงใจร้ายคนนั้นทำร้ายร่างกายอีกแล้ว?”
“...”
“หรือพี่สาวลูกติดของแม่เลี้ยงเอาเงินเธอไป?” ปราณนต์พยายามคิดวิเคราะห์
“ทำไมนายถึงสนใจเด็กคนนี้ขนาดนั้นครับ?” นักรบสงสัยเรื่องนี้มาตลอด ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ต้นสายปลายเหตุ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมปราณนต์ยังติดตามเธออยู่แบบนั้น ทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องทำ “ปกตินายไม่ใช่คนที่จะสงสัยเรื่องคนอื่น”
“ไม่รู้สิ ฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน”
- Writer
