Chapter 1
1078 Words
Paglipas ng buong gabing iyon, nagising si Mang Mario sa sala ng kanilang bahay sa Cabuyao.
Sumakit ang ulo niya habang dahan-dahan siyang bumangon mula sa sofa. Ramdam pa rin niya ang bigat ng hangover dahil sa alak na ininom niya kagabi.
Pero may napansin siya.
Tahimik ang bahay.
At higit sa lahat—
malinis.
Napakunot ang noo niya habang tumingin sa paligid.
Ang mga bote ng alak na nagkalat kagabi ay wala na. Ang mga pinggan sa lababo ay nahugasan na. Kahit ang sahig ay tila bagong walis at mop.
Para siyang nanaginip.
Sa isang iglap, may isang alaala ang pumasok sa isip niya.
Ang kanyang yumaong asawa.
Si Marian.
Noong nabubuhay pa ito, ganito kalinis ang bahay nila.
Maayos.
Tahimik.
May buhay.
Unti-unting nanubig ang mga mata ni Mang Mario.
“Marian…” mahina niyang bulong.
Napaupo siya habang pinupunasan ang mga luha sa kanyang pisngi.
Pero maya-maya, narinig niya ang paggalaw mula sa kwarto.
Dahan-dahang bumukas ang pinto.
At lumabas doon si Maricel.
Antok pa ito habang kinukusot ang mga mata.
Nanlaki ang mata ni Mang Mario sa gulat.
“A-anak?” halos mabulol niyang sabi. “Ikaw na ba ‘yan?”
“Anong ginagawa mo dito? Kailan ka pa nakauwi? Paano ka nakapasok sa bahay?”
Huminga nang malalim si Maricel habang naglalakad papunta sa kusina.
“Kagabi lang po ako dumating, Pa,” sagot niya habang inaayos ang buhok.
“May duplicate pa naman ako ng susi, kaya nakapasok ako.”
Saglit siyang napangiti nang bahagya.
“Pagdating ko nga dito… daig pa ang bodega ng alak ang bahay natin.”
Napakamot si Mang Mario sa ulo, nahihiya.
“Nako, anak… sana hindi mo na lang ako inintindi. Nakaabala pa ako sa buhay mo doon.”
“Tapos naglinis ka pa… pagod ka na nga sa biyahe.”
Napabuntong-hininga si Maricel.
“Pa, paano ba naman hindi ako maglilinis? Sobrang gulo ng bahay. Para itong bar na nagkagulo.”
“Halos hindi ko na nga makilala ang bahay natin.”
Yumuko si Mang Mario.
“Anak… pasensya na.”
Sandaling natahimik ang dalawa.
Pagkatapos ay lumapit si Maricel sa ama niya.
“Pa, simula ngayon wala nang iinom ng alak dito sa bahay,” mahina pero matatag niyang sabi.
“Aayusin natin ang problema mo.”
Huminga siya nang malalim bago nagsalita ulit.
“Alam kong mahirap, Pa. Alam kong masakit. Alam kong mas mahirap sa’yo dahil asawa mo siya…”
Tinuro niya ang larawan ng ina nila na nakasabit sa dingding.
“Pero andito pa ako.”
Niyakap niya ang ama.
“Please, Pa. Huwag mong sirain ang lahat.”
Pagkatapos ay hinawakan niya ang tiyan niya.
“Kailangan kita…”
“At kailangan ka ng magiging apo mo.”
Nanlaki ang mata ni Mang Mario.
“A-apo?” gulat na sabi niya.
“Anak… buntis ka?”
“Sino ang ama? Nasaan siya? Bakit hindi mo siya kasama?”
Napayuko si Maricel.
“Pa… nakipaghiwalay na po ako sa kanya.”
“Hindi ko gustong mas gumulo pa ang lahat nang malaman ko ang nangyayari dito.”
Napahawak sa ulo si Mang Mario.
“Anak, bata ka pa. Dapat panagutan ka ng boyfriend mo.”
“Bakit ka nakipaghiwalay dahil sa akin?”
Napailing siya habang napapaiyak.
“Nako po… anak. Pasensya ka na talaga.”
Lumapit si Maricel at hinawakan ang kamay ng ama.
“Pa, huwag mo muna akong alalahanin.”
“Ang isipin natin ngayon ay ang problema ng pamilya natin.”
Mahigpit niyang hinawakan ang kamay nito.
“Dalawa na lang tayo sa buhay.”
“At kailangan nating maging matatag.”
Sa loob ng maliit na bahay sa Cabuyao…
doon nagsimula ang bagong buhay ni Maricel.
Isang buhay na kailangan niyang harapin bilang isang ina.
Kahit wala ang lalaking mahal niya.
Pero hindi pa man tuluyang natatapos ang umaga nila, may kumatok sa pintuan.
Tok. Tok. Tok.
Napakunot ang noo ni Maricel.
“Pa, may inaasahan ka bang bisita?” tanong niya.
Biglang namutla si Mang Mario.
Hindi siya sumagot.
Sa halip ay napayuko ito.
Muling kumatok ang nasa labas—ngayon ay mas malakas na.
Tok! Tok! Tok!
“Mario! Alam kong nandiyan ka!” sigaw ng isang lalaki sa labas.
Nanlaki ang mata ni Maricel.
Lumapit siya sa pinto at bahagyang binuksan ito.
Dalawang lalaki ang nakatayo sa labas. Parehong seryoso ang mukha at mukhang hindi mga taong dapat birohin.
“Magandang umaga,” malamig na sabi ng isa. “Ikaw ba ang anak ni Mario?”
“Opo,” sagot ni Maricel, naguguluhan.
“Tama lang. Sabihin mo sa tatay mo na lumabas siya. Maniningil lang kami.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa katawan ni Maricel.
Lumingon siya sa ama.
“Pa…?”
Dahan-dahang tumayo si Mang Mario at lumapit sa pinto.
“Pasensya na,” mahina niyang sabi sa mga lalaki.
“Pasensya na ang lagi mong sinasabi,” sagot ng isa habang inilalabas ang isang folder.
Ibinukas nito ang papel at ipinakita kay Maricel.
Nanlaki ang mata niya nang makita ang nakasulat.
₱2,850,000
Halos mawalan siya ng hininga.
“Pa…?” mahina niyang bulong.
“Ganito na ba kalaki ang utang mo?”
Napayuko si Mang Mario habang nanginginig ang mga kamay.
“Hindi ko akalaing lalaki nang ganyan… anak.”
“Sa sugal… sa interes…”
Tumawa nang bahagya ang isa sa mga lalaki.
“Alam niyo naman siguro ang mangyayari kung hindi ito mabayaran.”
Tinuro nito ang bahay.
“Ang bahay na ito ang nakasangla.”
“Kapag hindi nabayaran ang utang sa loob ng isang buwan…”
Saglit itong tumigil.
“At kukunin na ito ng bangko.”
Parang gumuho ang mundo ni Maricel sa narinig niya.
Napatingin siya sa paligid ng bahay.
Ang bahay na itinayo ng kanyang ina.
Ang bahay na puno ng alaala ng pamilya nila.
Hindi niya kayang mawala ito.
Dahan-dahan niyang hinawakan ang tiyan niya.
Para sa anak niya.
Para sa pamilya nila.
Hindi siya puwedeng sumuko.
Tumingin siya sa mga lalaki at pilit na naging matatag ang boses.
“Bigyan niyo kami ng oras.”
“Maghahanap ako ng paraan para mabayaran ang utang na ‘yan.”
Nagkatinginan ang dalawang lalaki bago bahagyang tumango ang isa.
“Isang buwan.”
“Iyon lang ang ibibigay naming palugit.”
Pagkatapos ay tumalikod na sila at umalis.
Naiwan si Maricel sa pintuan, nakatulala.
Habang si Mang Mario ay napaupo sa sahig, umiiyak.
Huminga nang malalim si Maricel.
- Writer
