Chapter 20
Sobrang tahimik namin kanina sa loob nang kotse hanaggang sa narating namin ang Tagaytay. Buti nga at natagalan ko ang hindi dumaldal, parang kagabi lang nung hinalikan niya ako. Tapos ngayon......
Tiningnan ko siya sa tabi ko habang kinakausap yung staff nang hotel na pag-e-stayhan namin. Wala lang talaga ako sa kanya! Akala ko pa naman magiging masaya ang byahe namin kasi nga diba? 'We kissed!' Pero normal lang yata yun kay Austin ang nangyari, pagkatapos kasi nung kiss na yun balik ulit kami sa dati! Akala ko may improvement na pero wala parin eh, hanggang ngayon wala pa! Naalala ko tuloy yung laging sinasabi ni Cargo kay Roshem na 'DNA' --- Do not assume! Mas masakit kasi pag nag-a-assume ka! Hindi na nga nangyari, nasaktan ka pa! Double ouch! (T_T)>
"Hey?!" napatingin
