เสี่ยวชิงร้องตกใจ “ฮูหยินเจ้าคะ”
หลี่อันกลับยืนนิ่ง สายตาเย็นเฉียบ “ไปตามหมอและปิดประตูเรือน ห้ามผู้ใดออกไป”
บ่าวหลายคนรีบวิ่งวุ่น
อิงเยว่ตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม นางเงยหน้ามองหลี่อันอย่างหวาดกลัว “ฮูหยิน โปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วย”
“ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเจ้า”
“บ่าวผิดเอง”
หลี่อันนั่งลงตรงหน้าอย่างสงบ “พิษในชาไม่ร้ายแรงถึงตาย แต่ทำให้แน่นหน้าอกและหมดสติ หากข้าดื่ม คงถูกกล่าวว่าร่างกายอ่อนแอกำเริบ”
อิงเยว่ร้องไห้หนักกว่าเดิม เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง
“มีคนคิดทำร้ายฮูหยินจริงด้วย”
หลี่อันจ้องมองสาวใช้ตรงหน้า “ผู้ใดสั่งเจ้า”
อิงเยว่ส่ายหน้ารัว “บ่าวพูดไม่ได้”
“พูดไม่ได้ หรือไม่กล้าพูด”
“หากบ่าวพูด ครอบครัวบ่าวจะเดือดร้อน”
หลี่อันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าว “คนที่ใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ ไม่เคยคิดช่วยครอบครัวเจ้าหรอก”
น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นนั้นทำให้อิงเยว่เริ่มสั่นคลอน นางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนน้
