“ข้าเรียกเจ้ามา เพราะมีเรื่องจะหารือ”
หลี่อันพยักหน้า “เชิญท่านกล่าว”
เซียวจิ่นเหยียนหยิบพวงกุญแจทองสัมฤทธิ์วางลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบไม้ดังแผ่วเบา
หลิวมามาที่เพิ่งตามเข้ามาถึงกับเบิกตากว้าง
เพราะกุญแจชุดนั้นคือกุญแจคลังใหญ่ ห้องเก็บทรัพย์สิน และห้องเก็บตราประทับของจวนแม่ทัพ
คนที่ถือครองกุญแจนี้ย่อมเป็นผู้ดูแลกิจการภายในทั้งหมด
เซียวจิ่นเหยียนผลักพวงกุญแจไปตรงหน้าหลี่อัน
“ตั้งแต่วันนี้ เรื่องในจวนทั้งหมด เจ้าจัดการแทนข้า”
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึง
หลิวมามารีบก้มหน้า
โจวกงเองก็เผลอกลั้นหายใจ
หลี่อันมองพวงกุญแจอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม “ท่านแน่ใจหรือ”
“เหตุใดจึงถามเช่นนั้น”
“ท่านเคยบอกว่าไม่มีวันเชื่อใจคนของวังหลวง”
เซียวจิ่นเหยียนนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้ายังไม่เชื่อใจวังหลวง”
เขาสบตานางโดยตรง
“แต่ข้าเริ่มเชื่อใจเจ้า”
บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที หลี่อั
