สันดานดิบ
1176 Words
ตอนที่ 12
สันดานดิบ
“คุณธีร์ออกไปได้แล้วค่ะ”
อรดา เอ่ยเสียงเข้ม เมื่อจัดการติดกระดุมชุดเดรสและสำรวจตัวเองเรียบร้อยแล้ว ทว่าก็ยังคงเห็นร่างหนาของ ธีร์ นั่งไขว่ห้างบนโซฟามุมห้องทำงานของเธอโดยไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน แถมยังเด็ดกลีบดอกทิวลิปสีแดงแสนสวยทิ้งลงขยะทีละกลีบอย่างใจเย็น
โรคจิต!! ผู้ชายคนนี้ต้องมีความผิดปกติทางจิตแน่ๆ
“จะรีบไล่ไปไหนละ ห้องทำงานพี่ก็อยู่ตรงข้ามนี้เอง”
หน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมอง และเอ่ยเสียงเอื่อยเฉื่อย นั่นทำให้หญิงสาวเม้มปากเข้าหากันแน่น
“แต่วันนี้คุณธีร์ไม่มีวาระที่นี่ ในเมื่อคนของอนันตกรกุลแจ้งว่าคุณธีร์จะมาตรวจสอบงานเฉพาะวันอังคารกับพฤหัสเท่านั้น อีกอย่างออยมีประชุมกับแวนเดอร์ช่วงบ่ายสามนี้ค่ะ”
ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็นคนที่กวนบาทาได้ขนาดนี้
“ไม่ต้องฟิกเวลาขนาดนั้นก็ได้ออย ต้องรู้จักยืดหยุ่นบ้างงานถึงจะเดินได้ดี ความจริงพี่อาจไม่ได้เข้าเป๊ะๆแบบนั้นหรอกนะ เพราะพี่เองก็มีงานหลายอย่างที่ต้องทำ บางทีพี่อาจจะเข้ามาตรวจงานออยวันอื่นๆ หรืออาจเป็นเวลาที่พี่พอใจก็ได้”
เวลาที่เขาพอใจ! หมายความว่าอย่างไง
ทว่าไม่ทันที่จะเอ่ยประโยคใดต่อ มือถือของธีร์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืด อรดา หรี่ตามองตามอย่างเสียไม่ได้ และเห็นหน้าจอโชว์ว่า Nisa เธอจึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะเดินมาโต๊ะทำงานเพื่อเตรียมเอกสารเพื่อเข้าประชุมกับแวนเดอร์
ธีร์ หรี่ตามองสายเข้าเพียงครู่ ก่อนจะปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี
ทว่าสายเข้าต่อมาซึ่งเป็นสายของ พิเชษฐ์ นั้นทำให้เขาจำต้องกดรับอย่างเสียไม่ได้
“ว่าไง?”
เขาคุยอยู่เพียงครู่ ขณะที่สายตาจับจ้องด้านหลังเรือนร่างงดงามที่ก้มๆเงยๆตรงหน้าไม่วางตา นิ้วเรียวแข็งยกลูบไล้ริมผีปากตัวเองไปด้วยช้าๆ และเอ่ยเสียงเข้ม
“เค เดี๋ยวฉันเข้าไป”
ธีร์ กดวางสาย ยัดมือถือลงยังกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะโยนช่อดอกทิวลิปที่เหลือเพียงก้านทิ้งลงถังขยะข้างๆอย่างไม่ใยดี และเหยียดกายลุกขึ้น เพื่อเตรียมเดินออกจากห้อง
ทว่าก็ยังหันมาบอกคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า
“ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเห็นรอยที่เนินอก ก็ติดกระดุมให้ครบด้วยนะท่านเอ็มดีคนสวย”
ประโยคนั้นทำให้ อรดา ตัวชาวาบ จนต้องก้มลงมองเนินอกตัวเองและเห็นรอยจ๊ำสีกุหลาบเด่นชัด นั่นทำให้เธอรีบติดกระดุมเม็ดสุดท้ายด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“หึ”
มุมปากของ ธีร์ ยกโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้เอ็มดีสาวของวิวัฒน์โรจน์ก่นด่าอยู่ในใจ
ไอ้คนบ้า!!
.
.
ปึก!!
“เธอทำแบบนี้ทำไมฝน”
เนทไทเนื้อดีสีฟ้าถูกโยนลงบนโต๊ะ ตรงหน้า น้ำฝน ก่อนที่หน้าขาวตี๋ของ ธาม จะยื่นเข้ามาใกล้ และเอื้อมบีบแก้มของเธอด้วยความโมโห “เอาเนคไทที่ฉันลืมไว้ที่โรงแรมมาคืนผ่านออย เธอต้องการอะไร?อยากให้ออยสงสัยเรื่องของเรารึไง!!”
“ฝนเจ็บ”
“ตอบมา!เธอต้องการอะไร?”
เสียงธามแหบห้าวอย่างโมโห ทั้งอารมณ์ที่ค้างคาจากทีมบริหารของอนันตกรที่ให้ ไอ้ธีร์เข้าไปดูแลวิวัฒน์กล๊าส ทั้งหงุดหงิดที่ไปเห็นห้องทำงานที่หรูหราของมันตรงข้ามกับคู่หมั้นของตัวเอง และยังต้องมารับรู้เรื่องเนคไทบ้าๆที่น้ำฝนฝากอรดามาให้เขาอีก
“ฝนก็แค่ฝากคืนไปให้ ไม่ได้พูดอะไรให้คุณธามเสียหายสักหน่อย ก็บอกพี่ออยไปแล้วว่าคุณธามน่าจะลืมไว้ที่บ้านวิวัฒน์โรจน์ตอนกินข้าว ที่คืนเพราะกลัวคุณธามจะหาเนคไทไม่เจอเห็นว่าคุณชอบใช้อันนี้”
น้ำเสียงหล่อนสั่นระริก ดวงตาเริ่มเอ่อไปด้วยน้ำใสเมื่อมือหนาบีบแรงเข้าจนรู้สึกเจ็บ ความจริง ธาม เป็นตีสองหน้ามาตลอด เขาไม่ได้สุภาพอย่างที่คนตระกูลวิวัฒน์โรจน์เห็น และมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้รับรู้ด้านนี้ของเขา
“คราวหลังไม่ต้องเสือก!”
ธาม เหวี่ยงหน้าออกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเข้าไปเต็มปอด และพ่นควันโขมงออกมาเป็นสายยาว “และอย่าพยายามอะไรแบบนี้อีก คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไงน้ำฝน ว่าเธอต้องการอะไร แต่ฝันไปเถอะ!อย่าแม้แต่จะคิด หากออยรู้เรื่องของเรา และงานแต่งฉันต้องพัง ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!”
ริมผีปากของ น้ำฝน เม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้น
“กลัวพี่ออยจะรู้มากซินะ ว่าฝนเป็นเมียคุณธาม”
หมับ!!
ธาม หันกลับมาอีกรอบและบีบแก้มของหล่อนอย่างแรงยิ่งกว่าเดิม จนหน้าเล็กสั่นระริก “อะ..อึก เจ็บ”
“อย่ามาใช้คำนี้กับฉัน อย่างเธอแค่หลานห่างๆของคุณสุรีมาสที่แทบจะไม่มีอะไรสักอย่างที่คู่ควรกับฉัน ยังไงตระกูลฉัน แม่ฉัน เตี่ยฉัน ก็ไม่ยอมรับเธออยู่แล้ว”
น้ำเสียงนั้นแม้ราบเรียบ แต่ก็แฝงความเย้ยหยันอย่างที่สุด และมันบาดลึกลงไปในใจของน้ำฝนเป็นอย่างยิ่ง ทั้งที่ผ่านมาเธอยอมเป็นทาสกามารมณ์เขาทุกอย่าง หวังเพียงเขาจะเมตตาเธอบ้าง แต่ไม่เลยสักนิด
แม้คู่หมั้นเขาจะตายไปแล้ว เขาก็ยังเอาน้องสาวคู่หมั้นมาหมั้นหมายต่อ แทนที่คู่หมั้นของเขาจะเป็นเธอ แถมเขายังดูถูกเธอราวกับใส้เดือนกิ้งกือ
“หึ คุณเองก็แค่ลูกนอกสมรสของเจ้าสัวย้งเหมือนกัน ไม่มีทางจะสู้คุณธีร์ได้หรอก ต่อให้แต่งงานกับพี่ออยอย่างไงเจ้าสัวก็ยังมองคุณเป็นเบ๊อยู่วันยังค่ำ”
เพลี๊ยะ!!
“โอ้ย!”
ฝ่ามือหนาของ ธาม ตบเข้ายังหน้าของน้ำฝนอย่างแรง จนร่างหล่อนเซถลาด้วยแรงเหวี่ยงและทรุดจากเก้าอี้ลงไปนั่งกับพื้น หล่อนกุมแก้มที่รอยปื้นนั้นและหันมามองลูกชายคนรองของเจ้าสัวด้วยแววตาปวดร้าว
“อย่าลามปามให้มากนัก อย่าคิดว่าเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของออยแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไร”
ตอนนี้เขายังต้องรักษามาดพระเอกที่แสนสุภาพกับลูกสาวของเสี่ยวัฒนา และจำเป็นต้องทำเช่นนั้นจนกว่าจะได้ทุกอย่างมาครอบครอง นั่นเป็นสาเหตุที่เขายังใจเย็นไม่รุกเร้า อรดา ด้วยต้องการให้เธอมองเขาเป็นชายสุภาพที่แสนอ่อนโยน
แม้ลูกพี่ลูกน้องของอรดา จะเห็นสันดานดิบของเขาก็ตาม
*************
- Writer
